doba nevinosti

GET THE GRINGO

2012-01-31T13:02:00.000-08:00

Pojavio se i duži trejler za novi film Mela Gibsona HOW I SPENT MY SUMMER VACATION koji će se na američkom tržištu zvati GET THE GRINGO i na VODu će izaći 1. maja. Ovde možete pročitati sve detalje o načinu distribucije.

KLIP vs VARIETY

2012-01-31T03:02:00.000-08:00

Prilično konzervativna publikacja Variety koja je pre svega okrenuta poslovnim aspektima kinematografije objavila je kritiku KLIPA Maje Miloš. Ako imamo u vidu njihove specifične pristupe sagledavanju filma, KLIP im je ostavio snažan utisak.

Posted: Mon., Jan. 30, 2012, 3:18pm PT

Rotterdam

Clip

Klip

(Serbia)

By Jay Weissberg

A Film House Bas Celik production. Produced by Jelena Mitrovic, Srdan Golubovic. Executive producer, Igor Kecman. Directed, written by Maja Milos.

With: Isidora Simijonovic, Vukasin Jasnic, Sanja Mikitisin, Jovo Maksic, Monja Savic, Katarina Pesic, Sonja Janicic, Jovana Stojiljkovic, Vladimir Gvojic, Nikola Dragutinovic, Mihajlo Nikolic.

The one indisputable element of "Clip" is the astonishing, no-holds barred perf of newcomer Isidora Simijonovic, just 14 at the time of shooting. Far more controversial is the graphic nature of Maja Milos' debut feature, depicting the hypersexualized nihilism of Serbian teens. Despite a disclaimer saying none of the plentiful sex scenes were shot with underage actors (which means body doubles worked overtime), there's no getting around the fact that Milos' in-your-face approach raises complex issues the pic seems unable to address satisfactorily. Unavoidable censorship problems will make this largely a fest-only item.

Ethics is a tricky concept when linked to a movie wanting to show a problematic youth culture whose existence is undeniable. However, the explicit nature of "Clip," dealing with teens supposed to be 16, makes the taint of exploitation impossible to fully shake, and questions of the validity of the "female gaze" will only intensify the discussion. Milos is unquestionably making a statement about a certain milieu, one hardly restricted to Serbia, yet runs up against the eternal conundrum of how much is too much.

Remarkably, the pic received government funding and will be released in Serbia, where it's certain to generate a hurricane of controversy. Milos worked intensely not just with her actors, but with their parents as well, to explain her choices and make all feel comfortable with what's onscreen. Yet such reassurances can't be extended to every viewer; the helmer means to make auds uneasy and stimulate discussion, but the artistic filter necessary to turn a copy of reality into a critical engagement with the truth is only intermittently used.

The opening sequence sets the tone, as Jasna (Simijonovic) is filmed on a cell phone by a guy coolly instructing her to sexually proposition the camera. There's no awkwardness here: She loves performing and isn't too upset when the man walks away after she's gone through her act. Throughout "Clip," apparent from its title, is the understanding that for this generation, the filmed image is more intense than the live person in front of the camera. Reinforcing that idea, Milos constantly switches to cell-phone footage or shows teens delightedly watching images of themselves and their friends cavorting in ultra-sexual ways.

They all take their cues from skin pics, imitating the exaggerated gestures and dirty talk and then turning themselves into porn stars. They may throw on a zippered sweatshirt for school, but underneath are clothes that would make the cheapest streetwalker envious. (Kudos to the costume designers, who must have trawled every trashy market in Belgrade.)

Jasna has a family: a father (Jovo Maksic) sick with cancer; an overworked, overstressed mother (Sanja Mikitisin) trying to cope with her husband's illness; and a younger sis. Jasna's behavior could be seen as an inability to deal with her dad's critical condition, but that doesn't account for similar activity by her peers, and so her home life fills in details without acting as explanation -- which may be Milos' point.

Jasna falls hard for 18-year-old Djole (Vukasin Jasnic), who toys with her, never revealing an emotion even during sex. Instead, he humiliates her, and she plays the masochist to the hilt. The final scene is the icing on the cake, but it's unfortunately engorged, finally pushing degradation beyond believability.

Until then it feels frighteningly real and distinctly discomforting. Simijonovic has an electrifying physicality that's shocking for a teen so young -- Lolita is Tuccia the vestal virgin compared with Jasna -- and the actress is searingly intense yet also completely natural in an unsympathetic role. She's well supported in every scene by her peers and the older thesps, especially Mikitisin, whose character could have been yet another ineffectual mom but instead is given more complex emotions to work with.

Notwithstanding the amount of sex and nudity (including prosthetics) onscreen, visuals are designed to be anti-erotic. Even so, given the age of the performers, it's impossible to shake off questions of exploitation. Does it make it OK since Milos is a woman? How is the gendered gaze affected by a male d.p.? "Clip" blows open a Pandora's box, but chooses not to deal with those pesky issues flying about.

Camera (color, DV), Vladimir Simic; editor, Stevan Filipovic; production designer, Zorana Petrov; costume designers, Senka Kljakic, Marijana Radovic, Monika Ratkovic; sound (Dolby Digital), Zoran Maksimovic, Ognjen Popic. Reviewed at Rotterdam Film Festival (competing), Jan. 27, 2012. Running time: 102 MIN.

TURSKE SERIJE

2012-01-30T03:39:00.000-08:00

Dimitrije je danas objavio kolumnu o turskim serijama u City Magazineu čije online izdanje možete čitati ovde. Kliknite na sliku kolumne i otvoriće vam se čitljiv sken.

KLIP vs SCREEN DAILY

2012-01-29T01:05:00.000-08:00

Screen Daily je objavio prvu kritiku KLIPA Maje Miloš i njihovi utisci su naravno iznaredni. Pročitajte obavezno!

Brimming with energy, anger and a sense of youthful frustration, Serbian film Clip (Klip), which had its world premiere at the Rotterdam Film Festival, will court controversy due to its young teenage cast and sequences of highly explicit sex acts. It is a film that will divide opinion, but it is also one that demands attention.

Pleasure and pain entwined as she pursues what passes for love in such a brutal and uncaring environment.

Of course, teenage angst is a subject matter much beloved of filmmakers, but writer/director Maja Milos shows a lot of courage with this bleak and harsh story of teenage self-destruction, with the sense of hopelessness amongst the young generation in Serbia the backdrop. Festivals appreciative of its boldness will support Clip, though its raw sexuality and slightly uncomfortable voyeuristic nature may make the film a hard sell to distributors. The film screened in the Tiger competition section.

Maja Milos sets the film’s context right from the first scene. Sixteen year-old Jasna (an impressive Isidora Simijonovic, who was 14 when filming started) talks straight to her mobile phone camera, responding to the sexual come-ons for 18 year-old Djole (Vukasin Jasni) who she is in love with.

She lives at home with her parents (Sanja Mikitisan and Jovo Maksic) and younger sister, but avoids taking part in family life as a way of dealing with the fact that her father is seriously ill. Her only real interests are her posing for her mobile phone, getting drunk her friends and pursuing Djole.

She starts a ‘relationship’ of sorts with Djole, which mainly involves he submitting to his every whim (ranging from masturbating onto her, having her crawl around undressing with a belt tied round her neck, or indulging in anal sex), with their only real communication coming from that fact that everything they do is filmed on a mobile phone.

She gradually comes to terms with her father’s illness and is part of family visits to the hospital, though her real moment of humanity comes when via the school she visits a care home for young children and is drawn to young Stana (Miona Denisijevic), who she is mortified to find out may not have young to live.

But despite – or maybe if perhaps – of her brushes with the flimsy nature of life she is soon back pursuing Djole at virtually any cost, with pleasure and pain entwined as she pursues what passes for love in such a brutal and uncaring environment.

The film features two explicit scenes of fellatio, though Maja Milos points out that the young cast were not involved and body doubles were involved. In fact the end credits start with the statement, “Underaged persons weren’t involved in scenes of explicit sex and nudity”.

This, though, doesn’t alter the sense that scenes – and there are plenty of them – of Isidora Simijonovic stripping and writhing in her underwear as she poses for the ever-present mobile phone (filmed either by herself or friends) are uncomfortable. But what saves the film is that it dives headlong into the brutal, unpleasant (the young guys are all rather nasty and characterless individuals) and desperately sad world that may be facing young Serbs as they try and fit in at all costs and become personalities that can deal with their circumstances around them.

Production company/sales: Film House Bas Celik, http://bascelik.net

Producer: Jelena Mitrovic

Cinematography: Vladimir Simic

Editor: Stevan Filipovic

Production designer: Zorana Petrov

Main cast: Isidora Simijonovic, Vukasin Jasni, Sanja Mikitisan, Jovo Maksic, Monja Savic, Katarina Pesic, Sonja Janicic, Jovana Stopjiljkovic

SAFE HOUSE klip

2012-01-28T02:45:00.000-08:00

Izašao je prvi klip iz holivudskog debija švedskog reditelja Daniela Espinose SAFE HOUSE. Reklo bi se da reditelj SNABBA CASHa uspešno kanališe Tony Scotta u ovom akcionom trileru smeštenom među tajne agente u Južnoj Africi.

EROS I VALKIRE

2012-01-25T03:18:00.000-08:00

Današnje dnevne novine donose zanimljivu vest o jednom kinematografskom pioniru sa naših prostora koji je imao značajnu ulogu u Drugom svetskom ratu:

Roko Zifredi u Vršcu!

Pre nekoliko dana u Beogradu počelo je snimanje novog filma Eros i Valkire provokativne francuske rediteljke Katrin Breja koja je našoj publici poznata po bezobraznim filmovima Romansa X i Anatomija pakla u kojima je sarađivala sa čuvenim porno glumcem Rokom Zifredijem. Zifredi ponovo glumi kod nje, na radost svih Beograđanki koje su do sada igrale sporednu ulogu u njegovom životu i radu.

U kratkoj izjavi koju je nam je dao, Zifredi je izrazio oduševljenje tradicionalnim srpskim gostoprimstvom i potvrdio je da su domaća kuhinja i Beograđanke naši istinski izvozni brendovi. "Sigurno ću se vratiti u Beograd, nisam ni slutio koliko lepih žena imate ovde", naglasio je Roko.

Eros i Valkire je istinita priča o rodonačelniku savremene pornografije Vrščaninu Budimiru Đuroviću koji je istoriju Drugog svetskog rata želeo da ispisuje svojim pištoljem ali je kada su ga Nemci zarobili 1941. godine u Beloj Crkvi počeo da je ispisuje nečim drugim. Đurović (1918) je bio predratni komunista koji se kao student u Beogradu izdržavao zabavljajući imućne dame, a po nekim izvorima i gospodu. Sa početkom rata uključio se u partizanski pokret i zarobljen je u borbama u okolini Bele Crkve u avgustu 1941. godine. Tokom isleđivanja, zavodi oficira Gestapoa majora Ludviga Vinklera i njih dvojica započinju svoju izopačenu vezu. Vinkler mu je isposlovao da robija kao njegov sluga i mnoge od svojih nestašluka sa Đurovićem i ostatkom posluge snima amaterskom kamerom. Vinkler je dosta raskalašno prikazivao svoje snimke i oni dolaze do Berlina gde u centrali Gestapoa dolaze na ideju da snime seriju kratkih filmova sa Đurovićem koje će prikazivati trupama na frontu.

Ubrzo snimci Đurovića u zagrljaju sa zanosnim Arijevkama postaju pravi hit među trupama kako SSa tako i Vermahta i služe im za podizanje morala. Američka tajna služba OSS krajem 1943. Zaplenjuje neke od tih filmova tokom borbi u Africi i odlučuje da otme Đurovića.

Uz pomoć ilegalne mreže Pukovnika Fon Štaufenberga, Amerikanci uspevaju da otmu Đurovića i dovedu ga u Veliku Britaniju gde prilično lako nalaze momke sa kojima on snima nekoliko porno filmova koje zatim ponovo preko nemačkih pučista distribuiraju jedinicama Vermahta. Prizor Đurovića, svojevrsnog erotskog superheroja običnog nemačkog vojnika, u zagrljaju drugog muškarca izaziva šok i demorališe trupe na frontu.

Slučaj Buduimira Đurovića se i dan-danas izučava na visokim vojnim školama širom sveta kao vrhunski primer specijalnog i propagandnog rata. Američka armija je čak usvojila i tzv "Đurovićevu doktrinu" i sličnim postupcima vodila je propagandnu borbu u Nikaragvi, Granadi i Panami.

Do kraja rata, Đurović je sporadično snimao i konvencionalne porno filmove za zabavu američkih trupa, tako je da na kraju uz pesmu Lili Marlen, i on postao značajan deo intime vojnika na obe strane fronta.

Posle rata, Đurović je kao komunista napustio Veliku Britaniju i nastanio se u SSSRu. Vrlo brzo ga je vrbovao NKVD ali ne da snima filmove već da obavlja prozaičnije zadatke za njih, pre svega u formi zavođenja stranih diplomata, njihovih supruga i razne ucene. Poslednji značajan Đurovićev istorijski angažman bio je kada je od strane sovjetskih službi kao ljubavnik dodeljen Gaju Bardžisu, pripadniku čuvene „kemdbridžke četvorke“.

Vinkler je navodno preživeo rat i pobegao u SAD gde je nastavio da radi za njihove obaveštajne agencije, a jedan od uslova mu je bio da Amerikanci ponovo urede susret sa Đurovićem. Kada od toga nije bilo ništa, Vinkler je izvršio samoubistvo pod misterioznim okolnostima 1948. godine.

Sredinom osamdesetih godina, slavni jugoslovenski sineasta Lordan Zafranović pripremao je film o Đuroviću, po scenariju Mirka Kovača, sa Radetom Šerbedžijom u glavnoj ulozi. Do realizacije nije došlo zbog političkih pritisaka iako su nemački i italijanski producenti obezbedili sredstva i učešće takvih imena kao što su Silvija Kristel i Laura Antoneli a Vinklera je trebalo da igra Horst Buholc. Ugovori su bili potpisani ali je onda neko iz samog vrha sve obustavio i projekat se raspao. Dokumentacija o ovom nesnimljenom filmu danas je pohranjena u biblioteci Kinoteke.

Posle raspada SSSRa, Đurović se zbog ekonomske krize u Rusiji vratio u rodni Vršac i danas u svojoj 94. godini živi sam od skromne policijske penzije stečene u Sovjetskom Savezu. Komšije kažu da je vrlo omiljen te i dan-danas ume da se u prolazu vedro našali na neku lascivnu temu. Ipak, reklo bi se da komšije ne znaju baš sve detalje o tome kako je Đurović prelomio tok Drugog svetskog rata.

Zifredi i Breja su upoznali Đurovića a snimili su i nekoliko kadrova sa njim koji će biti ukomponovani na kraju ovog igranog filma. Snimanje će se posle Vršca i Beograda nastaviti u Budimpešti i Pragu.

HOW I SPENT MY SUMMER VACATION 8. marta U RUSIJI

2012-01-23T08:28:00.001-08:00

Novi film Mela Gibsona HOW I SPENT MY SUMMER VACATION stiže 8. marta u ruske bioskope. Evo i prvog trejlera za tamošnje tržište!

THE THIRD HALF

2012-01-18T03:54:00.000-08:00

Film Darka Mitrevskog o sudbinskom fudbalskom meču u okupiranom Skoplju, dobio je svoj prvi promo video. Više informacija o projektu možete naći OVDE. Uživajte!

:)

2012-01-17T01:18:00.000-08:00

Na ovoj adresi napravljena je kolekcija plakata Movies Fron an Alternate Universe. Pored vrlo duhovitog dizajna, naročito obratite pažnju na glumce i reditelje u nesnimljenim verzijama velikih klasika.

KLIP klip

2012-01-12T00:27:00.000-08:00

Pogledajte prvi trejler za KLIP Maje Miloš!

KLIP u ROTERDAMU!

2012-01-11T06:37:00.000-08:00

Kada smo rekli da je KLIP Maje Miloš najvažniji srpski film u 2012. godini, nismo pogrešili. KLIP će imati premijeru u zvaničnoj selekciji roterdamskog festivala što je uspeh kakav poslednjih godina nisu postizali naši filmovi.
Novi srpski film konačno postiže priznanje i pažnju kakvo zaslužuje a autorska hrabrost biva nagrađena. Stvari više neće biti iste.

Fifteen films have been selected for IFFR's Tiger Awards Competition 2012. The complete lineup, comprising first or second feature films concurring for three equal Hivos Tiger Awards of each 15,000 euro, includes eight world premieres. Five competing films have received support from Rotterdam’s Hubert Bals Fund. The Rotterdam Tiger Awards Competition for Short Films 2012 comprises twenty-one films, ranging in length from five to fifty-six minutes. Nine short films in competition will see their world premieres in Rotterdam.

Jury Tiger Awards Competition 2012
The Jury of the seventeenth Tiger Awards Competition comprises actress and film maker Helena Ignez from Brazil, star of Rogerio Sganzerla’s The Red Light Bandit, and co-founder of legendary production company Belair; Ludmila Cvikova, Head of International Programming of the Doha Film Institute, Qatar and former programmer of the International Film Festival Rotterdam; Tine Fischer, director of CPH:DOX, the international documentary film festival in Copenhagen, Denmark; film maker Eric Khoo from Singapore, who’s animated feature film Tatsumi screens in the festival; film maker Samuel Maoz from Israel, who’s first feature film Lebanon was launched as a project at CineMart and went on to win the Golden Lion in Venice. The winners of the Hivos Tiger Awards will be announced on Friday 3 February.

Tiger Awards Competitie Nominees 2012

	De jueves a domingo (Dominga Sotomayor, Chile/Netherlands, 2012, 96’, world premiere, Hubert Bals Fund supported film) Sotomayor’s feature film début, expertly shot by Barbara Alvarez, is a Chilean road movie set in and around the car belonging to a middle-class family. Seen through eyes of the kids in the back, they embark on a four day holiday trip to the north, while the marriage is falling apart. Dominga Sotomayor’s short film Videojuego was screened in Rotterdam in 2010. De jueves a dimingo was selected for the Cannes Cinéfondation Résidence 2010.
	Voice of My Father (Orhan Eskiköy & Zeynel Dogan, Turkey, Germany, 2011, 87’, world premiere, Hubert Bals Fund supported film) Voice of My Father is a powerful meditation on identity and family ties, and a profound portrait of a country in transition. Co-director Zeynel Dogan plays a character called Zeynel who lives with his pregnant wife in Diyarbakir, while his mother lives alone in the old family house in a nearly deserted village. Eskiköy and Dogan co-directed documentary short films and the feature length documentary On the Way to School. Voice of My Father is a fiction, based on Zeynel Dogan’s family history.
	Neighbouring Sounds (Kleber Mendonça Filho, Brazil, 2012, 100’, world premiere, Hubert Bals Fund supported film) For his gripping. slow burning feature film début Kleber Mendonça Filho expanded on a theme from one of his short films, Eletrodoméstica. In the middle class street where a rich family owns much of the real estate, life takes an unexpected turn when a private security outfit offers its services to the inhabitants. The presence of the guards brings a feeling of security but also adds good deal of anxiety to a culture that runs on fear. In 2007, IFFR presented five short films by Kleber Mendonça Filho as a ‘Profile’ in the short films section.
	Living (Vasily Sigarev, Russia, 2012, 119’, world premiere) Vasily Sigarev's second feature, after his acclaimed WOLFY, is a grim portrait of existence in a wintry Russian town, showing some characters living through their own ordeal. A mother wants to reunite with her twin daughters; after a wedding ceremony, a young couples’ love is tested in the most brutal way; a boy wants to see his estranged father, despite his mother's protests. Celebrated young playwright and director offers an unsentimental, sincere and personal film on the complexity of life – and death.
	Egg and Stone (Huang Ji, China, 2012, 97’, world premiere) In the Hunan province village where she was born, Huang Ji shot her first elegant feature, a quietly disturbing drama about 14-year-old Honggui, who lives with her aunt and uncle in the countryside. It seems she is not very wanted. Her parents intended to farm her out to family for only two years so they could work in the big city, but in the meantime, seven years have passed. In 2009, she presented her mid-length fiction The Warmth of Orange Peel at the Berlinale.
	Clip (Maja Milos, Serbia, 2012, 100’, world premiere) Maja Miloš’s first feature film is a dynamic, disturbing portrait of contemporary youth. Jasna, played fearlessly by Isidora Simijonovic, is a pretty girl in her mid-teens. With a terminally ill father and dispirited mother at home, she is disillusioned by her unglamorous life in a remote Serbian town. Opposing everyone, including herself, she goes experimenting with sex, drugs and partying.
	In April the Following Year, There Was a Fire (Wichanon Somumjarn, Thailand, 2012, 76’, world premiere, Hubert Bals Fund supported film) At first sight, an atmospheric, suitably languid portrait of a young man returning to his home town in North Eastern Thailand from his job in Bangkok to attend a friends’ wedding in the hottest month of the year, Wichanon Somumjarn’s first feature turns into a semi-autobiography, and a journey into the labyrinth of the real and the imagined, the past and the present, the personal and the political.
	Black's Game (Óskar Thor Axelsson, IJsland, 2012, 100’, word premiere) Reykjavik, April 1999: Iceland’s crime scene is in violent flux and young Stebbi suddenly finds himself in a world of tough guys, drugs dealers, stunning blondes, drugs, robberies and slaughter. The feature début by Óskar Thor Axelsson is based on the bestselling Icelandic gangster story Black Curse by Stefán Máni and was executive produced by Nicolas Winding Refn (Pusher, Drive).
	It Looks Pretty From a Distance (Anka Sasnal & Wilhelm Sasnal, Poland, USA, 2011, 77’, international premiere) The feature film début by visual artists Anka & Wilhelm Sasnal focuses on a small Polish community during a hot summer. Everyone is either about to explode or come to a complete halt. Hidden aggression, hatred, discrimination, as well as fears, longings and emotional crises are on the edge of breaking through the surface. Using a precise and austere style, the Sasnals create a physical portrait of a micro society that turns into a viscous swamp, unresistingly absorbing any kind of violence.
	Romance Joe (Lee Kwang-Kuk, South Korea, 2011, 115’, international premiere) Lee Kwang-Kuk, former assistant director to Hong Sang-Soo, plays the storytelling game with unmistakable pleasure in this elegantly shot first feature. In a web of intertwined stories, a film maker seeks inspiration and finds it with an energetic waitress who in return for some payment is willing to tell him about, for instance, the time she met a suicidal guy called Romance Joe.
	A Fish (Park Hong-Min, South Korea, 2011, 105’, international premiere) Park Hong-Min’s feature debut A FISH is the first 3-D film in the Rotterdam Tiger Awards Competition. Little by little, the filmmaker reveals where this unfortunate road movie is taking its characters. In a roadside restaurant, the protagonist, Professor Lee, picks up the detective who says he has found Lee's missing wife on an island off the coast. The men head for the sea, but that night, the professor has a curious dream.
	Return to Burma (Midi Z, Taiwan, Birma, 2011, 84’, European premiere) Return to Burma, first feature by Midi Z, offers a unique, authentic story from Burma (Myanmar). Xing-hong, a Burmese guest-worker in Taiwan, has the duty of returning the ashes of a friend to their native country. At home, there’s the joy of seeing friends and family. Young people still sing romantic songs and dream of working aborad, like his younger brother. Xing-hong starts to look around for local business opportunities.
	Sudoeste (Eduardo Nunes, Brazil, 2011, 128’, European premiere, Hubert Bals Fund supported film) Sudoeste, a tale of fantasy and mystery shot in stunning black-and-white, is Eduardo Nunes’ fiction feature début, after several successful short films, three of which were screened at IFFR. Situated in a sleepy Brazilian coastal village, a baby, a girl and a woman named Clarice seem to live their (or is it her?) life in one single day.
	L (Babis Makridis, Greece, 2012, 86’, European premiere) The protagonist in L, a man aged 40, is a more than dedicated driver. His work is his life, and his car is more than a means of transport. He lives in his car, receiving his family at fixed times. His employer is a rich narcoleptic who can’t drive himself. But The Man loses his job and decides to go looking for another means of transport. A unique combination of abstract comedy and existential drama, Makridis debut feature is filled with singular dialogue, a stuttering Mondscheinsonate and a great song about bears.
	Tokyo Playboy Club (Okuda Yosuke, Japan, 2011, 97’, European premiere) In 2010, young film maker Okuda Yosuke made a name for himself with his low-budget gangster comedy Hot as Hell: The Deadbet March. This year, he returns with his first commercially made film, a dry-humorous crime story set in the fringes of Japanese society. A gangster drama that focuses on people who primarily live by instinct, which results in reckless behaviour, bad decisions, and violence.

1961: ODISEJA U SVEMIRU

2012-01-10T03:50:00.000-08:00

Konačno postoji dovoljna istorijska distanca da se mogu sagledati svi razlozi raspada Jugoslavije. Evo najave za dokumenatarac koji govori o jednom od ključnih...

HERRMANN na NERETVI

2012-01-04T02:16:00.000-08:00

Nenad Polimac je za Jutarnji List napisao izuzetno zanimljiv tekst o radu Bernarda Herrmanna na muzici za Bulajićevu BITKU NA NERETVI. O tome šta se za sada zna o njihovoj saradnji i u kojim verzijama se može čuti njegov skor>

Na ovogodišnjem pulskom festivalu dio uvodne ceremonije bio je posvećen stotoj obljetnici rođenja skladatelja Bernarda Herrmanna: gudači kvartet Porin za tu je prigodu izveo tri kraće teme iz njegova opusa, ulomke glazbe za Hitchcockove filmove „Vrtoglavica“, „Sjever sjeverozapad“ i „Psiho“.

Herrmann je itekako zaslužio tu posvetu: rođen je u New Yorku, još kao klinac je slovio za glazbeno čudo od djeteta, a s 20 godina imao je vlastiti orkestar. Po njegovu karijeru sudbonosno je bilo poznanstvo s Orsonom Wellesom, za čije je radio emisije s kraja 30-ih skladao glazbu, između ostalog i za „Rat svjetova“, koji je uzbunio čitavu Ameriku. Welles ga je angažirao i za svoj kino prvijenac „Građanin Kane“: od 9 nominacija za Oscara, jedna je pripala i Herrmannovoj glazbi, međutim, on je tu nagradu dobio za jedan drugi film, fantastičnu komediju „Vrag i Daniel Webster“ Williama Dieterlea, za koju je također bio nominiran. 40-ih i 50-ih prometnuo se u jednog od najcjenjenijih svjetskih skladatelja filmske glazbe, a kreativne mu vrhunce predstavljaju suradnje s Hitchcockom, koje prestaju sredinom šezdesetih, kada je kompanija Universal sugerirala redatelju da odbije Herrmannovu glazbu za film „Strgnuta zavjesa“ i zamijeni je onom britanskog skladatelja Johna Addisona. Herrmann je još samo jednom uspio izboriti dvostruku nominaciju za Oscara, u proljeće 1977., zahvaljujući tome što je počeo surađivati s novohollywoodskim prvacima Martinom Scorseseom i Brianom De Palmom te skladao „soundtrack“ za „Taksista“ odnosno „Opsesiju“: ishod nije dočekao, jer je umro u prosincu 1975., u snu od srčanog udara.

Po završetku pulske ceremonije sreo sam redatelja Zrinka Ogrestu, koji me upitao nije li se Herrmanna moglo nekako vezati za naše podneblje, jer je taj – koliko se on sjeća – pisao glazbu za neki partizanski film. „Naravno“, odgovorio sam mu, „skladao je glazbu za Bitku na Neretvi Veljka Bulajića“. Obojica smo se složili da je uprava festivala, u strahu od optužbe za jugonostalgičarstvo, vjerojatno smatrala kako nije zgodno Herrmanna dovoditi u takav kontekst, iako bi bila prava senzacija da su pod pulskim nebom te večeri zazvučali akordi iz njegove partiture za taj film.

Za vezu Herrmanna i „Bitke na Neretvi“ znao sam još desetljećima ranije, jer je početkom 70-ih Herrmann u časopisu „Sight & Sound“ spominjao rad na tom filmu. Potkraj 80-ih kupio sam u Londonu, u dućanu specijaliziranom za filmsku glazbu, „soundtrack“ i platio ploču dvostruko više no što su tada koštali novi albumi.

Ploča je, naravno, postala hit među mojim znancima (sve ih je zagolicala tema „Marš četnika“) i svi su se slagali da je Bulajić napravio grešku kada je za verziju filma koju smo gledali u kinima bivše Jugoslavije koristio pomalo patetičnu glazbu svoga „dvorskog“ skladatelja Vladimira Krausa Rajterića (ponikao u glazbenom odjelu Jadran filma, prvi soundtrack skladao za „Cestu dugu godinu dana“ Giuseppea De Santisa, a zatim su uslijedili Bulajićevi spektakli „Vlak bez voznog reda“, „Rat“, „Uzavreli grad“ i „Kozara“), a ne Herrmannovu uzbudljivu orkestraciju. Tada je već dobro poznata bila činjenica da su Herrmanna angažirali američki koproducenti „Bitke na Neretvi“ i da su njegovu glazbu koristili za svoju verziju, u kojoj se govorilo engleski. Imao sam prilike tada također kupiti u Londonu VHS kazetu s tom američkom verzijom, ali me obeshrabrio podatak da film traje tek nešto preko sto minuta: u odnosu na izvornih 160 minuta filmova ovo se doimalo kao pravi masakr originala.

Tek sam nedavno uspio nabaviti tu američku verziju i to na španjolskom jeziku (valjda namijenjenu latinoameričkim tržištima , jer u Francovu Španjolsku taj film isprva nije smio biti uvezen), međutim, špica je na engleskom jeziku, imena su povremeno napisana traljavo pa je Veljko Bulajić, dok ga se potpisivalo kao koscenarista, postao „Valjko“, i očito je to ta verzija koju je nadgledao Bulajićev američko-britanski partner Commonwealth United Entertainment. Po prvi puta sam spojio sliku s Herrmannovom glazbom i unatoč trajanju od 105 minuta sugerirao bih svim poklonicima filma – kojih u nas ima dosta – da si priušte to iskustvo. Film je montiran znatno drukčije od originalne jugoslavenske verzije (ugledni Roger Dwyre, montažer međunarodne reputacije, očito se naradio na toj verziji), četnici s Orsonom Wellesom i Dušanom Bulajićem pojavljuju se tek nakon 50-ak minuta, povremeno morate otrpjeti „obrazovne“ titlove kao što su „Njemački saveznici – jugoslavenski fašisti ustaše“ ili „Njemački saveznici – jugoslavenski rojalisti četnici“, a jugoslavenski glumci u glavnim ulogama, poput Borisa Dvornike, Bate Živojinovića i Milene Dravić, navedeni su kao da su debitanti. No, u osnovi, sve je tu, ukoliko vam se jugoslavenska verzija činila predugačkom, ovo je prava mjera za konzumiranje tog filma.

Na špici njemačke verzije, koja se povremeno emitira na njemačkim satelitskim kanalima i traje respektabilne 144 minute, jasno piše da je film jugoslavensko-njemačko-talijanska koprodukcija dok se Commonwealth United na njoj uopće i ne spominje. Jugoslavenska pak verzija, koja se jedina može smatrati integralnom, ponavlja isti podatak, ali spominje da je film napravljen „uz suradnju“ Commonwealth Uniteda: znači, partneri su sebi od samog početka podijelili tržišta. Pritom treba priznati da je pet domaćih producenata (Bosna film, Jadran film, sarajevska Kinema, Radna zajednica „Bitka na Neretvi“ i Jugoslavenska armija) imalo razloga za zadovoljstvo, jer je film bio jedan od velikih događaja toga razdoblja, ne samo kulturnog nego i društvenog i ideološkog značaja, Eichberg film iz Münchena također ga je dobro eksploatirao u zemljama njemačkog govornog područja, kao i rimski Igor film na svom terenu. A Commonwealth United? Podaci o tome su dvojbeni.

Za Oscara u kategoriji najboljeg stranog filma kandidirana je integralna jugoslavenska verzija (drukčije nije ni moglo, budući da film mora biti većim dijelom na jeziku zemlje koja ga prijavljuje) i uspjela se probiti među pet nominiranih, ali nije imala šanse protiv francuskog filma „Z“, koji je bio nominiran ne samo u toj kategoriji nego i za glavnog Oscara. Nju su šefovi Commonwealth Uniteda pokazali Herrmannu kada su mu ponudili da sklada glazbu za verziju na engleskom jeziku. Zašto su ga uopće angažirali, zašto im nije bila dobra glazba Vladimira Krausa Rajterića, koju su slušali Nijemci, Talijani, Rusi i mnogi drugi? Dvije su pretpostavke. Po prvoj, Commonwealthu je trebalo zvučno skladateljsko ime koje bi pridodali na ratni film o nekakvoj kompliciranoj njemačkoj ofanzivi u Istočnoj Europi za 2. svjetskog rata: glumci poput Yula Brynnera, Orsona Wellesa i Franca Nera očito im nisu bili dovoljni. Naizgled logično, no Herrmann tada baš nije bio na vrhuncu karijere. Nakon razlaza s Hitchcockom već se preselio iz Amerike u London, radio je samo za Françoisa Truffauta („Farenheit 451“, „Nevjesta je bila u crnini“) te na još nekolicini manje poznatih naslova, sve dok mu se sredinom 70-ih, neposredno prije smrti, karijera nije opet našla u usponu. Druga je pretpostavka da je Commonwealth za svoje tržište od samog početka namjeravao jako kratiti film. Zbog toga mu trebao novi skladatelj, koji će napisati glazbu točno po mjeri nove verzije, što je Herrmann i napravio. Pritom nije „tezgario“, skladao je odličan „soundtrack“ i snimio ga s Londonskim filharmonijskim orkestrom. Potvrda smanjenih ambicija Commonwealtha može se naći u činjenici da je film jedva eksploatiran u američkim kinima (kao distributer se navodi legendarni American International Pictures, specijaliziran za eksploatacijske filmove s puno akcije, seksa i nasilja), te da nikad nije prikazan niti u kinima Velike Britanije. Commonwealthovi izdaci za film ionako nisu bili veliki – samo honorar Yula Brynnera, koji tada baš nije bio u profesionalnom zenitu, a Orson Welles – kako smatra naš povjesničar Daniel Rafaelić - dogovorio se s Bosna filmom da pomogne realizaciji njegovog nikad završenog filma „Dubina“: sve ostalo je bila obrada već gotovog materijala i njegova prilagodba tržištima koje su kontrolirali.

Prije no što će prionuti poslu na filmu, Herrmann je u Londonu upoznao Bulajića. Našli su se u foajeu jednog hotela i razgovarali o „Bitki na Neretvi“, a on se pohvalno izrazio o glazbi Krausa Rajterića (čak je neke motive tog skladatelja koristio u svom „soundtracku“). Poslije su se sreli samo još jednom, na nekom filmskom festivalu, no Bulajić se točno ne sjeća prigode.

U rasvjetljavanju okolnosti u kojima je nastao taj soundtrack baš ne pomaže inače respektabilna skladateljeva biografija „Srce u središtu vatre – život i glazba Bernarda Herrmanna“. Autor Steven C. Smith, naime, pogrešno pretpostavlja da je Herrmann angažiran za originalnu verziju filma, za Vladimira Krausa Rajterića ne zna ni da postoji, a navodi i jednu poprilično nevjerojatnu anegdotu: po njoj se Herrmann pripremao tako što je sa svojom friškom trećom suprugom (izrazito ljevičarskih uvjerenja) otišao u Jugoslaviju, boravio i u Zagrebu, gdje su ga spopali agenti UDBA-e i samo za bračni par otvarali restorane koji više nisu radili. Smith se poziva na Herrmannovu suprugu, koja mu je to ispričala, no prije to sliči na izmišljene zgode iza „željezne zavjese“, a manje na autentičnu priču iz tada vrlo otvorene hrvatske metropole.

Dok gledate „La batalla del rio Neretva“, kako se na španjolskom zove film, ne samo da možete uživati u Herrmannovoj glazbi, nego i u fotografiji Tomislava Pintera: u odnosu na ovu verziju, izvorna jugoslavenska, koju smo prošle jeseni gledali na HRT-u, doima se blijedo i isprano. Rafaelić me upozorava da je na festivalu u Moskvi, gdje je lani „Bitka na Neretvi“ lani uvrštena među deset najboljih ratnih filmova svih vremena, prikazana kopija iz arhiva Mosfilma upravo fantastične kvalitete: takve boje mogli ste vjerojatno vidjeti jedino na premijernom prikazivanju u jugoslavenskim kinima, potkraj 1969. godine. Na žalost, ni naš najspektakularniji film ne možemo gledati kako spada: trebalo bi iznova restaurirati njegovu originalnu verziju, ali i što prije nabaviti američku, s glazbom Bernarda Herrmanna.

Zanimljive detalje o nastanku ovog filma možete pročitati TU i TAMO.

2011: AKO ZRNO NE UMRE

2011-12-30T03:58:00.000-08:00

2011. godina zaključena je usvajanjem Zakona o kinematografiji, tog mitskog dokumenta koji je do sada sprečavao naše filmske radnike da se otrgnu od bavljenja privrednim kriminalom i snimaju pristojne filmove. Sada kada je konačno usvojen, dolazi period kada ćemo se najzad suočiti sa onim što nam je odavno jasno kao realan domet naše kineamtografije. Kao što su se fudbaleri godinama igrajući za Jugoslaviju i državnu zajednicu Srbije i Crne Gore krili iza toga kako zapravo igraju za zemlju koja im ne znači ništa, da bi se potom možda i najviše osramotili igrajući za srpsku trobojku, tako i srpski filmski radnici imaju priliku da posle usvajanja ovog Zakona konačno pokažu kako nije taj propis bio prepreka u radu.

Zakon donosi razne novine u našu kinematografiju, pre svega zato što ohrabruje izvesne oblike privrednog kriminala vezanog za usluge stranim produkcijama koje će se realizovati kod nas. Praksa nas uči da u estetskom smislu nije došlo do napretka u kinematografijama koje su pružale velike usluge stranim produkcijama, a ako imamo u vidu kakvim kapacitetima raspolažemo naša perspektiva je da u tim okvirima budemo neka vrsta nižerazredne Bugarske koja je bila nižerazredna Rumunija. Rumunski prodor na strane festivale naravno nije ni na koji način vezan za činjenicu da su tamošnji filmski radnici obogaćeni iskustvom saradnje sa belgijskim sineastom Van Dammeom, švedskim autorom Dolph Lundgrenom i sličnom ekipom koja je tamo radila. Naravno, u određenom smislu, pojedine filmske profesije će dobiti više posla i na neki način opstati, ali isto tako će se pojaviti veća konkurencija na tržištu što će otežati okupljanje ekipa za eventualne srpske niskobudžetne filmove. Kad je reč o prihodima koje će ostvariti država, u Bugarskoj je praksa pokazala da je povraćaj novca koji daje država zapravo bio onaj novac od kog su ti filmovi snimani.

Usluge koje su pružane stranim producentima i pojedine koprodukcije jesu značajan deo naše filmske tradicije, ali već je u vreme Ratka Draževića on sam želeo da bude nešto više od upravnika livade na kojoj se grade jeftine kulise, studenti skoro besplatno statiraju i konji se iznajmljuju po najpovoljnijoj ceni. O Draževićevom pokušaju da to prevaziđe govori film DOKTOR REJ I ĐAVOLI Dinka Tucakovića koji će imati premijeru na FESTu 2012. U njemu Dražević pokušava da pridobije Nicholasa Raya da režira film u njegovoj produkciji što je u ravni poduhvata kakav bi danas predstavljalo dovođenje Darrena Aronofskog da radi kod nas. Snimanje stranih filmova svakako može biti izvor određenih prihoda i sočnih anegdota, ali suočimo se sa istinom da je to sve stvaranje ambijenta za koji je Ratko Dražević pre pedeset godina video da mora biti prevaziđen.

Rasprave koje su prethodile usvajanju Zakona o kinematografiji bile su bespredmetne, mahom se iscrpljivale u pričama o tome kakav je antisrpski film snimila Angelina Jolie i sličnim trivijalnostima. U tom smislu, filmski radnici sada mogu da pretpostave koliku količinu besmislica poslanici izgovaraju kada diskutuju o drugim profesijama.

No, Zakoni se ionako donose da bi se kršili, film je u svom vrhunskom obliku ipak umetnost a umetnost se kao što znamo bazira na prevazilaženju pravila tako da je sasvim sigurno da će stanje ostati manje-više ovakvo. Povećanje sredstava za finansiranje filmova naravno raduje, ali ako imamo u vidu da srpska produkcija već sada daleko prevazilazi ne samo mogućnosti naših bioskopa već i interesovanje publike, čini se da bi značajan deo tih sredstava trebalo preraspodeliti na ključne a medijima i filmskim radnicima manje zanimljive inicijative za otvaranje bioskopa, restauriranje starih filmova i sl. Uostalom, pošto televizije ionako vrlo retko emituju skorašnje filmove red je da se od njihovih para barem restauriraju stari koji su u lošem stanju i veliko je pitanje da li se mogu vratiti u red.

Jesen 2010. godine otvorila je apetite publike i posle ŠIŠANJA, MONTEVIDEO je započeo svoju dominaciju na blagajnama produživši je sve do kraja prvog kvartala 2011. godine. Uprkos tome što je MONTEVIDEO svakako vratio interesovanje publike za srpski film i masovno vratio posetioce u bioskope, sredinom godine nažalost naša kinematografija nije uspela da očuva to interesovanje i nastupila je sa nekoliko slabih naslova koji su samo podsetili na razloge zašto se publika razišla.

S jeseni, publika se vratila u bioskope ponovo sa izvanrednim i u određenom smislu iznenađujućim uspehom filma PARADA koji je ponovio formulu ŠIŠANJA samo sa znatno većim budžetom i distributerskim ambicijama. PARADA i MONTEVIDEO su pokazali da srpski film ne samo da i dalje predstavlja omiljeno gledalaćko iskustvo za našu publiku već da je još uvek moguće napraviti rezultat kako sa eskapističkim i ideološki prijemčivim filmovima tako i sa naslovima koji pokušavaju da se suprotstave većinskom javnom mnjenju. Samim tim, uprkos velikim uspesima populističkih projekata, ŠIŠANJE i PARADA su pokazali da srpska publika još uvek hoće u masovnom broju da pogleda filmove sa kojima se ne slaže i koji nisu isključivo repertoarskog karaktera.

S druge strane, slab odziv na vrlo ozbiljan mejnstrim film kakav je NEPRIJATELJ Dejana Zečevića pokazuje da senzacionalizam teme ipak privlači publiku, a da kvalitet sam po sebi nije dovoljan da bi se film izdvojio. To je negde i logično jer publika ne samo da ne očekuje vrhunski kvalitet od srpskog filma već i zna da on nikada ne može dostići strane filmove. Otud, reklo bi se da se srpski filmovi danas gledaju ili zbog eskapizma ili zbog senzacionalističke teme, a kvalitet ne igra previše značajnu ulogu. Ako imamo u vidu da je recepcija srpskog repertoarskog filma u svetu minimalna, čini se da je kvalitetan repertoarski film kod nas sada pred jednom prekretnicom koja je zdrava. Autori će morati da se opredeljuju za zanimljive teme koje komuniciraju sa širokom publikom – film se mora otvoriti uticajima sa strane i od priča koje zanimaju filmadžije početi da se bavi pričama koje zanimaju gledaoce.

Srećom, NEPRIJATELJ je na kraju uspeo da ima nekoliko zapaženih nastupa na festivalima, bio je u Pusanu a nagrađen je u Solunu i Monpeljeu tako da je skor na kraju bio solidan i slab odziv publike nije uskratio sav uspeh ovom filmu.

Ako je tema NEPRIJATELJA – rat, kao takav, odbojan publici ne samo kod nas već i u svetu, opet je neobičan loš bioskopski rezultat romantične komedije PRAKTIČAN VODIČ KROZ BEOGRAD SA PEVANJEM I PLAKANJEM Bojana Vuletića koji se pojavio na samom kraju sezone i doneo prilično osveženje. Ako imamo u vidu da naša publika nije imala puno sreće sa srpskim romantičnim komedijama ali da u principu dosta masovno gleda strane romantične komedije, neobično je da je ovaj film prošao tako slabo, naročito ako imamo u vidu da donosi jedan pre svega nepretenciozan i zdrav pogled na film kakav bi publika trebalo da prihvati.

TILVA ROŠ Nikole Ležajića je, s druge strane, ako imamo na umu art house postupak po kome je napravljen, prošao prilično solidno u bioskopima a nastavio je da uspešno nastupa i po međunarodnim festivalima. U TILVI ROŠ srpska kinematografija je dobila reditelja koji je spreman da istraje u autorskom postupku, da ne popusti ni publici ni drugim uticajima i rezultat nije izostao. U kinematografiji koja stalno priča o kvalitetnim art house filmovima, Ležajić je pokazao kako se to zapravo radi.

Konačno, dolazimo do filmova koji nisu imali bioskopsku sudbinu u pravom smislu, ali zaslužuju pažnju.

Pre svih, tu je OKTOBAR, omnibus sedam studenata Fakulteta dramskih umetnosti. Jedan od omnibusa koji su nastali u ovoj lepoj tradiciji, KAKO JE PROPAO ROKENROL smatra se jednim od ključnih urbanih filmova snimljenih kod nas. Pa ipak, čini se da ova vrsta omnibusa nije uspela da ostvari kontinuitet prisustva u našoj kinematografiji, jednim delom i zato što su ostali omnibusi bili prilično slabi. Jedan od osnovnih problema slabih omnibusa bio je u tome što su pokušavali da iskorače iz već uspostavljenih praksi naše kinematografije bez pokrića. I sam ROKENROL je bio iskorak ali očigledno je da su Pezo, Slavica i Gajić imali uporište u novoj generaciji glumaca, publike i nekim ostvarenjima poput DEČKA KOJI OBEĆAVA koji su im nudili solidnu bazu.

Mladi reditelji u OKTOBRU pre svega pokazuju da za razliku od svojih prethodnika znaju gde žive i ono što se iz njihovih filmova vidi to je da oni donose nešto novo a opet ne odudaraju previše od onoga što su kapaciteti naše kinematografije. Neke od njihovih poetika možemo da cenimo ili ne, ali njihova opredeljenja su realnost našeg, pa i evropskog filma i mislim da u ovom omnibusu svaka struja našeg filma može pronaći ponekog reditelja koji obećava. Kritika je bila dosta oštra prema ovom filmu, rekao bih potpuno nepravedno jer se manje-više sve priče iz ovog omnibusa mogu braniti.

Filmski centar Srbije je učestvovao i u dve vrlo zanimljive koprodukcije. AKO ZRNO NE UMRE Siniše Dragina je vrlo zanimljiv film na tragu onih najkaloričnijih jugoslovenskih reditelja kao što su Saša Petrović i Lordan Zafranović u kome se prepliću kako njihovi pozitivni tako i njihovi negativni uticaji. Dragin je još sa svojim prethodnim filmom BOG NAS SVAKOGA DANA LJUBI U USTA u kome se nadovezao na tradicije Crnog talasa dokazao kao reditelj koji nudi nova viđenja jugoslovenskih filmskih tradicija tako da sa novim filmom nastavlja tim putem jugoslovenskog neoklasicizma.

PANK NIJE MRTAV Vladimira Blaževskog je film u kome su problemi svojstveni jugoslovenskim rediteljima, pre svega oni vezani za vođenje priče znatno prisutniji, ali ovaj svojevrsni rimejk ili produžetak njegovog debitantskog filma HI-FI pokazuje vitalnost stare škole jugoslovenskog urbanog rokenrol filma. Ono što je zapravo jedino paradoksalno i u određenom smislu problematično jeste činjenica da je ovaj film jedna mala priča koja je silom prilika morala da bude realizovana kao multilateralna regionalna koprodukcija. Kako se sam film bavi pitanjima NGO i regionalnih projekata o razumevanju, taj problem je kompenzovan ali je šteta što naše kinematografije u regionu nisu u stanju da same prave ovakve filmove a da velike saradnje čuvaju za ambicioznije projekte.

Za mnoge strane filmove se može reći da su na određeni način plagijati jugoslovenskih, međutim čini se da je SRPSKI FILM Srđana Spasojevića dobio svoju kopiju i to visokog profila sa filmom KILL LIST Ben Wheatleya. Wheatley je britanski reditelj u usponu, njegovi naslovi DOWN TERRACE i KILL LIST smatraju se velikim osveženjima britanske filmske tradicije. Međutim, KILL LIST je ponajviše oslonjen na SRPSKI FILM od koga preuzima čitav zaplet samo što glavni junak nije porno glumac već plaćeni ubica. Sam Wheatley je saznao da se KILL LIST smatra rip-offom SRPSKOG FILMA, i on tvrdi da nije gledao Spasojevićev film već da je reč o snažnom uticaju Parkerovog ANGEL HEART na njih dvojicu.

Spasojević će se uz Wheatleya naći među 26 reditelja omnibusa ABCs OF DEATH u kome najperspektivniji autori horora i fantastike snimaju kratke priče o smrti. Spasojević ima tu čast da zaključi omnibus sa pričom na slovo Z. Ostatak rediteljske ekipe je izvanredan i među njima su Nacho Vigalondo, Španac sa nominacijom za oskara i izvesnom holivudskom karijerom, Francuz Xavier Gens koji je već imao holivudski film, indie horor vedeta Ti West, već pomenuti Ben Wheatley i mnogi drugi.

Ako izuzmemo Danca Nicolas Winding Refna koji je snimio najbolji film o srpskoj mafiji PUSHER 3 i pokazao dosta srpskog metaliteta u svom drugom pokušaju holivudskog proboja sa filmom DRIVE, Spasojevićevo učešće u ovom prestižnom omnibusu je svakako najdalje što je u američkim okvirima dogurao neki naš reditelj, naročito poslednjih godina. Premijera ABCs OF DEATH očekuje se u Ostinu na festivalu SXSW.

Daniel Espinosa, Šveđanin čileanskog porekla postigao je internacionalni uspeh sa filmom SNABBA CASH u kome prominentnu ulogu igra srpska mafija. Uz Refna, on je drugi skadinavski reditelj koji je zahvaljujući bavljenju našim kriminalcima došao do holivudskog filma i već je snimio svoj debi SAFE HOUSE koji izlazi u februaru 2012. godine. Ako tome dodamo da su u Holivudu prodata prava za rimejk jednog islandskog filma o našem podzemlju, postavlja se pitanje kako to da Skandinavci tako efektno prikazuju naše priče?

Verovatno zbog toga što su u njihovim filmovima srpski kriminalci junaci a ne autori i producenti.

Srećna Nova godina!

FAMILIA ES TODO

2011-12-24T07:06:00.000-08:00

Mladen Đorđević, jedan od predvodnika Novog srpskog filma, posle dve godine pauze snima svoj sledeći projekat. Reč je o filmu PORODICA koji ko-režira Saša Radojević, vrsni poznavalac filma i teoretičar. Blic je doneo dosta detaljnu vest o čemu je reč:

U Beogradu je nedavno počelo snimanje filma Porodica. Režiju potpisuju Saša Radojević (koji je i autor scenarija) i Mladen Đorđević. Film je po žanrovskom opredeljenju triler, a njegova struktura pored osnovne priče obuhvata i više izvora - autentične kućne filmove, film o filmu (“Država”) i video-radove umetnice Marine Marković.

Glavne uloge tumače Milutin Milošević, Vanja Ejdus, Ana Stefanović i Miodrag Miki Krstović. Snimanje će trajati do proleća.

Radnja prati glumicu Anu, koja živi i radi u Berlinu, a u Beograd dolazi kako bi igrala u filmu “Država”. Posle susreta s prijateljicom Marinom, koja za svoj umetnički rad koristi kućne filmove jedne porodice, Ana počinje da istražuje vlastitu porodičnu istoriju. Saznaje da je njen pokojni otac pre više decenija sa prijateljem Jovanom bio prisutan kada je devojka Ružica izvršila samoubistvo pod sumnjivim okolnostima. Pokušava da sazna nešto više o smrti nesrećne devojke, ali joj od policije stiže upozorenje da ne uznemirava Jovana, sada uglednu javnu ličnost. Ona ne odustaje, a njenoj privatnoj istrazi pridruži se i policajac Bojan.

- Igram Bojana, čestitog i časnog čoveka, člana parapolicijske jedinice, koji oseća moralni imperativ prema glavnoj junakinji. Film se može okarakterisati kao neka vrsta retro SF-a i predstavlja kombinaciju arhivskih materijala, kućnih video-snimaka koji se inkorporiraju u fikciju pod tom nekom triler senkom - kaže Milutin Milošević, koga je domaća publika upoznala u filmovima “Sveti Georgije ubiva aždahu” i “Fantom”, a trenutno ga gleda u seriji “Žene sa Dedinja”.

Iako se nekima činilo da je mladi glumac nestao sa javne scene nakon uspeha ova dva filma, Milošević ističe da je to samo prividno, kao i da je nemoguće u Srbiji očekivati da glumci svake godine izbace po jedan film.

- Glumci ovde imaju dosta posla, pa onda neko vreme ne rade i sve tako. Ja sam napravio dužu pauzu u pozorištu, ali sada igram u tri predstave od kojih je “Zli dusi” nedavno i premijerno prikazana u Narodnom pozorištu. Snimio sam i interaktivni film “Uber life”, kao i film “Četiri ruže” koji se još uvek nije pojavio. Mi smo inače mala zemlja, siromašna i ne snima se toliko filmova, tako da u svemu vlada neki stihijski princip - objašnjava Milošević, čiji će se lik u “Porodici” naći između dve žene, Ane koju želi da zaštiti i svoje partnerke koja ga podseća na profesionalnu obavezu, ali I ima i sopstvene emotivne razloge zbog kojih pokušava da ga otrgne od mlade glumice.

Snimanje će trajati do proleća, a za režiju su zaduženi Saša Radojević (autor scenarija) i Mladen Đorđević.

Kućni filmovi

Film “Porodica” je po žanrovskom opredeljenju triler, a njegova struktura pored osnovne priče obuhvata i više izvora - autentične kućne filmove, film o filmu (“Država”) i video-radove umetnice Marine Marković. U ovom filmu briše se razlika između realnosti i fikcije, likovi iz realnosti postaju akteri filmskog zapleta, a likovima iz filmske fikcije daju se njihova obeležja iz realnog života.

JOHN CARTER

2011-12-24T02:51:00.000-08:00

1906 je trebalo da bude prvi Pixarov igrani film i rediteljski debi Brad Birda u igranoj formi. U međuvrmenu, Bird je debitovao sa GHOST PROTOCOLom a Pixar je snimio JOHN CARTER, u režiji svog iskusnog reditelja Andrew Stantona. Prvi trejleri nisu bili naročito efektni ali sada ovaj japanski trejler najavljuje nešto interesantnije nego što se prvobitno činilo.

MIOMIR MIKI STAMENKOVIĆ R.I.P.

2011-12-22T04:17:00.000-08:00

Prekjuče, 20. decembra, u 84. godini preminuo je Miomir Miki Stamenković, jedan od pionira jugoslovenske kinematografije. Stamenković je prisutan čitavih sedam decenija u našoj kinematografiji i to ne samo kao reditelj dugometražnih igranih filmova već i kao autor dokumentarnih filmova, scenarista i pomoćnik režije.

Kao pomoćnik režije bio je najbliži saradnik i u određenom smislu učenik Žike Mitrovića sa kojim je sarađivao od prvog filma EŠALON DOKTORA M iz 1955. godine. Njihova saradnja produžila se i u periodu kada je Miki postao samostalan i afirmisan reditelj.
U svom opusu celovečernjih igranih filmova, Stamenković je postao specijalista za žanrovske priče, naročito za krimiće i partizanske filmove. Imao je pionirsku ulogu u razvoju makedonske i kosovske kinematografije gde je posle saradnje sa Žikom Mitrovićem snimio i svoje prve radove POD ISTO NEBO i VUK SA PROKLETIJA.
Kasnije postaje specijalista za filmove koji se bave aktivnostima tajnih službi i tako snima KLOPKU ZA GENERALA, film o akciji OZNE u kojoj je uhapšen Draža Mihajlović, zatim SB ZATVARA KRUG i OPASNI TRAG. U trećem filmu ovog triptiha o Službi, Stamenković se vraća na Kosovo i snima priču o borbi protiv albanskih iredentista u nemirnoj srpskoj pokrajini. Od VUKA SA PROKLETIJA pa sve do OPASNOG TRAGA, Stamenkovićevi filmovi imaju prepoznatljive likove Albanaca i konzistentno se bave podelama na one koji poštuju stare vrednosti i one koji prihvataju nove što rezultira i ideološkim podelama. Između ova dva filma osnovna razlika u tome što u filmovima o Drugom svetskom ratu mladi donose progresivne vrednosti a u filmovima o iredenti mladi reprezentuju separatističke elemente.
Stamenković je radio i na televiziji i iz tog dela njegovog stvaralaštva izdvaja se izuzetno zanimljiv Guys on a Mission flick DVOSTRUKI UDAR iz 1985. godine o partizanskim specijalcima koji se infiltriraju na neprijateljsku teritoriju pred početak borbi na Sremskom frontu. Iako je u osnovi reč o prilično klasičnom akcionom filmu, u njemu Stamenković ne krije tada već prisutnu rezignaciju Sremskim frontom kao strateški neopravdanom gubitku života.
Uprkos tome što se u estetskom smislu verovatno VUK SA PROKLETIJA izdvaja kao najkompletniji Stamenkovićev rediteljski rad, šira javnost i mlađa publika ga najviše pamte po campy krimiću NEKA DRUGA ŽENA koji je snimio 1981. godine sa upečatljivom ulogom Merime Isaković i zapletom koji je svojevrsni rimejk Mitrovićevog UBISTVA NA SVIREP I PODMUKAO NAČIN...
Poslednjih godina Stamenković se kroz seriju dokumentarnih filmovao jugoslovenskim glumcima bavio beleženjem istorije koju je sve do kraja osamdesetih godina prošlog veka i sam stvarao.
Stamenković je snimao filmove kakve volimo u kinematografiji koja to nije previše cenila. Ipak, ostao je istrajan u svom viđenju repertoarskog filma do poslednjeg trenutka i ostavio je iza sebe solidan i u žanrovskom smislu beskompromisan opus filmova.

KIM JONG IL R.I.P.

2011-12-19T09:50:00.000-08:00

Dragi vođa severnokorejskog naroda i osvedočeni filmofil Kim Jong Il preminuo je u subotu ujutru. Njegov doprinos filmu bio je značajan pošto se dokazao ne samo kao neko ko shvata propagandnu dimenziju filma i njegov značaj za politički i kulturni život jedne države o čemu je napisao vrlo detaljan teorijski spis koji možeti skinuti ODAVDE, već i kao producent i mecena koji je spreman da ide prilično daleko u želji da omogući rad svojim omiljenim autorima.
Pojedini izvori navode kako je Kim Jong Il imao bogatu kolekciju VHSova na kojima je sakupljao razne omiljene naslove među kojima su se izdvajali filmovi o agentu 007, serija o Rambu i horor franšiza FRIDAY THE 13th.
Severna Koreja je naravno bila prisutna kao tema kako u lokalnim i južnokorejskim tako i u holivudskim filmovima. Tako su recimo supernegativci i protivnici James Bonda u filmu DIE ANOTHER DAY Lee Tamahorija bili upravo naslednici severnokorejskih generala, a sam Kim Jong Il se pojavljuje kao lik u komediji TEAM AMERICA: WORLD POLICE a zatim i u nizu humorističkih skečeva od kojih se izdvaja THE ADOPTION AGENCY u kome ga je igrao Rex Lee koga znamo kao Lloyda iz serije ENTOURAGE.

Međutim, korejski rat je još u vreme vladavine Kim Il Sunga bio značajna tema i već kod Frankneheimera u THE MANCHURIAN CANDIDATE imamo zaplet o ratnom zarobljeniku koji se vraća iz tog rata sa izmenjenom svešću i opskurnim planovima, a zanimljiva je i svojevrsna preteča MAD MENa - vrlo intrigantni film THE FEARMAKERS Jacquesa Tourneura iz 1958. u kome se ratni veteran iz korejskog rata vraća na posao u marketinškoj agenciji i shvata da ona ima subverzivnu ulogu. Uostalom, zar ni sam Don Draper iz MAD MENa nema misterioznu dogodovštinu iz Korejskog rata?
Vrlo je zanimljivo da se u igrama kao što je HOMEFRONT, zatim u rimejku Miliusovog RED DAWNa koji je režirao Dan Bradley i u ranije pominjanim naslovima, od svih dalekoistočnih ratišta na kojima je Amerika bila prisutna, najčešće Severna Koreja prepoznaje kao protivnik koji bi mogao doći u SAD da uzvrati, ili barem pokuša da sprovede neki perfidni plan te vrste, čak i danas kada je ova zemlja u dubokoj krizi. Štaviše, John Milius je član jednog vojnopolitičkog think tanka koji je osmislio scenario kako bi Severna Koreja zapravo mogla da napadne SAD.
U južnokorejskom filmu, Sever je prikazan sa dosta takta. Tamošnji autori vrlo pažljivo razdvajaju narod od predstavnika vlasti i u principu, ton prema Severnjacima uglavnom nije uvredljiv. Skoro da kao sa prikazima Rusa u filmovima o James Bondu, reditelji sa Juga svoje zaplete sa severnjačkim antagonistima baziraju na pojavi ekstremista ili izdvojenih zločinaca. Renesansu južnokorejskog repertoarskog filma koji ne zaostaje previše za američkim poveo je film SWIRI 1999. godine i navodno Kim Jong Il je zahtevao od svojih agenata da mu ga prikažu a potom je nadahnut njime naredio da se izvrše dodatna ulaganja u lokalnu kinematografiju. Na temu odnosa Severa i Juga kao zanimljivi predstavnici izdvajaju se još SILMIDO Woo Suk Kanga o jedinici južnokorejskih otpadnika uvežbavanih da ubiju Kim Il Sunga koji su se potom okrenuli protiv vlastite države, zatim prošlogodišnji akcioni blokbaster THE SECRET REUNION Hun Janga, CROSSING Tae-gyun Kima i POONGSAN Kim Ki Dukovog učenika Juhn Jaihonga. Kim Jong Ilov otac Kim Il Sung se na kratko pojavljuje kao lik u ratnom spektaklu THE FRONT LINE već pomenutog Hun Janga.
Kim Il Sung je kao scenarista potpisao film THE FLOWER GIRL u kome se govorilo o japanskoj okupaciji Koreje a Kim jong Il je kao ko-scenarista i producent učestvovao u radu na filmu THE SCHOOLGIRL'S DIARY, jednom od povratničkih severnokorejskih filmova iz 2007. godine. Kim Jong Il je imao značajnu kreativnu ulogu u nastanku filma PULGASARI, monster movieja koji je režirao oteti reditelj Shin Sang Ok i ovaj pokušaj da se spoje Juche ideja i bioskopski spektakl sa širokom ciljnom grupom možemo smatrati njegovim ličnim STAR WARSom, filmom sa kojim je mislio da kroz komunikativan pristup popularizuje svoje viđenje ekonomskih i društvenih odnosa.
Severna Koreja je naravno tema brojnih dokumentarnih filmova od kojih je najzanimljiviji THE GAME OF THEIR LIVES, britanski rad o severnokorejskoj fudbalskoj reprezentaciji koja je napravila senzaciju na Svetskom prvenstvu 1966. godine.
Naslednik Kim Jong Un, po navodima malobrojnih izvora, naročito voli radove belgijskog sineaste Jean Claude Van Dammea, dakle bliža mu je estetika evropskog filma što ne treba da čudi jer je školovan u Evropi, u Švajcarskoj.
Kim Jong Un je inače još pre dolaska na vlast uspeo da se pojavi u igri HOMEFRONT kao vođa obnovljene i ujedinjene Koreje koja okupira Ameriku 2027. godine. Kad je o igrama reč, arhitektura Pjongjanga se najbolje može upoznati kroz igranje MERCENARIES: PLAYGROUND OF DESTRUCTION.

MANDŽURIJSKI KANDIDATI

2011-12-15T07:46:00.000-08:00

Na drugom izdanju VRAČARSKOG KINO OKA prikazan je THE MANCHURIAN CANDIDATE Johna Frankenheimera a posle filma je usledila diskusija u kojoj je Jelena Đurović tumačila film sa Dejanom Zečevićem i vojnopolitičkim komentatorom Aleksandrom Radićem.

LOCK-OUT

2011-12-14T11:22:00.000-08:00

Prošle jeseni u Srbiji je sniman film koji se tada zvao LOCK-OUT Jamesa Methera i Stephen St. Legera, u produkciji Luc Bessona. Glevnu ulogu igra Guy Pearce a sa njim se još pojavljuju i Peter Stormare, Maggie Grace i naš drug Jacky Ido. Film izlazi u Francuskoj krajem februara a u poslednje vreme javlja se i pod alternativnim naslovom MAXIMUM SECURITY. Trejler dosta obećava!

MS One - Maximum Security

2011-12-10T02:33:00.000-08:00

Pojavio se prvi zvanični poster za novi film Mela Gibsona HOW I SPENT MY SUMMER VACATION i na njemu je ispisana najava za leto 2012. godine.

A evo i humorističkog videa povodom sa izvrsnim guruom savremene komedije Garry Shandlingom i Jamie Foxxom u kome se Mel vratio u javnost.

The Brain Storm with Mel Gibson, Jamie Foxx & Garry Shandling from Mel Gibson

OLIVERA MARKOVIĆ@SCENA

2011-12-09T04:11:00.000-08:00

Izašao je novi broj časopisa SCENA i u njemu Dimitrijev IN MEMORIAM Oliveri Marković, jednoj od najznačajnijih glumica u istoriji našeg filma. U ovom tekstu dat je širi pregled njenog doprinosa našoj kinematografiji, pozorištu i razvoju glume. Časopis se može SKINUTI ODAVDE a IN MEMORIAM je na 137. strani.

MILAN NIKOLIĆ pionir jugoslovenskog krimića

2011-12-04T02:58:00.000-08:00

Nenad Polimac je napisao izvanredan i vrlo informativan tekst o Milanu Nikoliću, poznatom priscu kriminalističkih romana iz perioda kada su knjige bile masovno čitane i igrale značajnu ulogu u životu čak i među ljudima kojima pisana reč nije previše bliska. U jednom periodu, Nikolić je imao značajan upliv i u jugoslovensku kinematografiju gde su mu neka dela adaptirana a za neke filmove je i sam pisao scenarije. Uživajte u tekstu koji je danas objavljen u magazinu Jutarnjeg lista.

Visoki došljak postavio je poslednje pitanje: „A ko je zapravo taj čovek s lulom?“.

Miki je u nedoumici slegnuo ramenima, a zatim je preveo pitanje na francuski. Čovek s lulom se tada predstavio: „Megre, Žil Megre, komesar francuske policije iz Pariza. Nalazim se ovde sa svojom suprugom na odmoru“.

Ovo nije ulomak iz nekog romana Georgesa Simenona u srpskom prijevodu, s legendarnim Maigretom kao protagonistom, nego autentično domaće štivo. Njegov je autor Milan Nikolić, to je pasus iz treće mu po redu objavljene knjige „Obračun na obali“ iz 1958. godine, u kojoj piščev junak novinar Miki (figurirao je kao protagonist i u Nikolićevu prvijencu „Prsten s ružom“) surađuje na razrješavanju slučaja ubojstva na dubrovačkoj rivijeri sa samozatajnim Maigretom. Dosjetka da se u vlastito dramsko tkivo preuzme jedan od najpoznatijih likova iz svjetske kriminalističke književnosti poprilično je radikalna za to razdoblje, pogotovo kad joj pribjegava netko tko u nas krči potpuno neutabanu stazu, a Milan Nikolić bio je upravo u takvoj situaciji. Godine 1956. – dotadašnji novinar amater, službenik i još koješta (o čemu kasnije), s prebivalištem u Virovitici, produžio je na savjet svog prvog neslužbenog recenzenta jednu kriminalističku pripovijetku u pravi roman i tako je nastao „Prsten s ružom“, koji je 1957. objavila sarajevska „Džepna knjiga“, tih godina uz beogradsku „Zelenu biblioteku“ najvažnija edicija za tu vrstu literature. Nikolić je rukopis poslao pod pseudonimom „Malin“, no Mesud Branković, urednik „Džepne knjige“ odmah je shvatio kakvu bi dragocjenost predstavljao pravi domaći autor krimića (tu zgodu prepričava novinar Abid Budimlić u VUS-u 1960.), pa je debitanta potpisao njegovim pravim imenom. Nevjerojatno produktivan (spomenute 1960. izdano mu je čak šest romana), Nikolić se u razmjerno kratkom roku prometnuo u pravu književnu zvijezdu u čitavoj Jugoslaviji. Objavljivali su ga posvuda (jedino u Zagrebu nikad nije našao izdavača), pisao je scenarije za film i televiziju, gostovao na književnim večerima, o njemu su članke objavljivale najtiražnije novine, a Budimlić je već tada prenio procjenu da su mu dotadašnja izdanja imala nakladu od pola milijuna primjeraka, što nije nemoguće, znajući kolika je potražnja bila za krimićima koji su se prodavali po vrlo niskoj cijeni. Nikolić je držao do sebe i navodio je da su mu uzori Simenon, Agatha Christie i Mickey Spillane : s potonjim je dijelio sklonost prema naraciji u prvom licu, a s prvima dvoma je čak pokušao i kontaktirati. Autorica Poirota i gđice Marple poslala mu je ljubazno pismo ohrabrenja da ustraje u svojoj karijeri pisca detektivskih romana, no Simenonova supruga (koja je vodila prepisku svog muža) upozorila ga je da tvorcu Maigreta krimići predstavljaju tek manji dio vrlo bogatog opusa (također je znao, kao i Nikolić, objaviti šest naslova godišnje) i da je daljnja komunikacija suvišna. Je li Nikolić, kao što je posvuda izjavljivao, uistinu od nje dobio prava da koristi lik Maigreta u „Obračunu na obali“, ostaje dvojbeno: jugoslavensko tržište tada je malo koga zanimalo, a problemi bi mogli nastupiti tek pri eventualnim prijevodima na strane jezike, što našem piscu nikad nije uspjelo.

Danas je Nikolić najbolje čuvana tajna novije hrvatske književnosti. O njemu se, istina, vode polemike na internetskim forumima, no to su malobrojni poklonici krimića koji njegova stara izdanja kupuju na „buvljacima“, a gotovo nitko u medijima dosad nije posvetio pažnju činjenici da je zagrebačka izdavačka kuća Vedis, specijalizirana za ponovna izdanja strip albuma, objavila već treću Nikolićevu knjigu, „Kristalna pepeljara“, ali u „ijekaviziranoj“ verziji: originali su pisani na „ekavici“, što je navodno bio zahtjev sarajevskih i beogradskih izdavača, međutim, o tome postoje dvojbe, jer je Nikolić – koji je srednju školu pohađao u Beogradu i poratno razdoblje proveo u jugoslavenskim obavještajnim službama – svoju osobnu korespondenciju također vodio na „ekavici“. Dosad je najdragocjeniji uvod u njegov bogati opus (32 romana, 4 filmska scenariju i 4 televizijska) dao dr. Vinko Brešić u „Virovitičkom zborniku“ iz 1986., a on čuva i mnoštvo Nikolićevih neobjavljenih rukopisa. Nikolić je, međutim, zavrijedio pravu biografiju: koliko je to bio zanimljiv pisac možete se uvjeriti pročitate li „Četiri pokojna šerifa“, koja je 1967. objavila Džepna knjiga, a 2008. Vedis, fascinantan krimić u kojem piščev česti protagonist, inspektor Malin (nesuđeni pseudonim za prvijenac „Prsten s ružom“ naposljetku je ipak nečemu poslužio) istražuje ubojstvo u zagrebačkom Tuškancu, nedaleko nekadašnjeg kina Sloboda. Ponajprije, intrigantan je rasplet u kojem se pokaže da se leševi nižu u romanu zbog osvete za stari zločin, ubojstvo poštenog folksdojčera lažno pripisano novim partizanskim vlastima, a drugo, iznimno je intrigantna atmosfera romana u kojem promiču frustrirani likovi promašenih karijera i života. Pisac odlično vodi zaplet, koji podsjeća na onaj iz romana Eda McBainea, tj. Evana Huntera, „Deset ili manje“, međutim, ovo je potpuno originalna prerada. Za izvedbu slagalice u čije rješenje čitatelj treba proniknuti uvijek je imao dara, i pokazivao popriličnu inventivnost u njezinu postavljanju, no kasniji mu radovi otkrivaju sve sigurniji, čvršći stil i slojevitije profilirane karaktere. Već je to dostatan povod za ozbiljnu biografiju, no njegov životopis bio bi odličan predložak i za igrani film.

Nikolić je rođen u Osijeku 1924., gdje je u to vrijeme službovao njegov otac Franjo, visoki oficir vojske Kraljevine Jugoslavije, inače iz virovitičke obitelji, dok mu je majka Ana bila podrijetlom iz Iloka. U Osijeku je pohađao osnovnu školu, gimnaziju je završio u Beogradu, a Virovitičane je iznenadio kada je upisao visoku vojnu školu u Bugarskoj i paradirao gradom s dvojicom svojih prijatelja u prekrasnoj uniformi. Školu, dakako, nije završio, priključio se partizanskom pokretu, no tu počinju nedoumice. Franjo Nikolić slovio je kao „petokolonaš“, jer je, iako pukovnik kraljevske vojske, održavao veze s Nijemcima, a 10. travnja, kao načelnik glavnog štaba Prve grupe Armija, otišao je u Zagreb, povezao se sa Slavkom Kvaternikom i pomogao neutralizirati ostatke vlastitih jedinica. U NDH je zadržao visoki čin, koristili su ga pri povjerljivim misijama, a 1945., po dolasku partizana na vlast, je strijeljan. Kako je, međutim, njegov sin poslije završio u OZNA-i i KOS-u, i to u razdoblju kada se u takvim organizacijama itekako pazilo na obiteljski pedigre, dosad je nerazjašnjena zagonetka.

Nikolić mlađi je u KOS-u djelovao u tzv. Zoni B, oko Istre i Trsta, a njegove kasnije knjige (Brešić u svojoj „Knjizi o Virovitici“ spominje među Nikolićevim neobjavljenim radovima i autobiografski roman „Bio sam strani špijun“ iz 1957.) vrve situacijama i lokacijama na koje je nailazio tih godina. Po svoj prilici nije dugo izdržao u ulozi špijuna, jer je pokušao pobjeći u Italiju, a majka ga je jednom prigodom navodno spasila smjestivši ga na psihijatriju u Zagrebu. Virovitički prijatelji, poput Saše Bjelousova, kasnije jednog od šefova Televizije Zagreb, prisjećaju se da bi on satima znao pričati o svojim pustolovinama, a anegdote – koliko god ponekad nevjerojatne – kao da su bile obavijene

ugođajem iz „Trećeg čovjeka“. Do 1950. živio je u Opatiji, gdje se također često odigravala radnja njegovih romana, a njegova stalna družica tih godina bila je Talijanka.

Već tada je bio dominantan u društvima, visok, elegantan, znalac stranih jezika, odličan plesač, ljubimac žena. Neko je vrijeme pokušavao u Zagrebu studirati pravo, jedna od privremenih adresa bila mu je i majčin Ilok, da bi se zatim skrasio u Virovitici. Tamo se oženio, a supruga Ljubica poklonila mu je prsten s ugraviranom ružom, što će poslije iskoristiti za naslov svoga prvijenca. Ona, bankovna činovnica, koja se ponekad znala požaliti kako joj je suprug „težak čovjek“, postala mu je i neka vrsta daktilografa: Nikolić joj je, naime, diktirao svoje romane u pisaću mašinu, ponekad iz rukopisa, a ponekad i „iz glave“, jer je imao tako dobru koncentraciju da je smišljao razvoj dramske situacije u danom trenutku .

Kada je počeo redovno objavljivati, Nikolić je počeo živjeti od svog poziva. Kakvi su bili honorari? Vjerojatno solidni za prosječne jugoslavenske uvjete, ali ne i senzacionalni, budući da Džepna knjiga, Zelena biblioteka i poslije Duga – bez obzira što su kao poduzeća dobro zarađivali – nisu previše trošili na otkup autorskih prava. Jugoslavija je bila suviše maleno tržište da bi Nikolić imao agenta, pa se služio jedinim oprobanim sredstvima, slanjem rukopisa na adrese izdavača, filmskih i televizijskih kuća. Nije bilo osobito ugodno čekati mjesecima na bilo kakav odgovor (nije pomagalo ni što su u tim poduzećima radili dobri znanci), ali za to vrijeme su nastajala nova djela. Javljao se i na natječaje, pa je tako dobio prvu nagradu izdavačkog poduzeća Duga za rukopis „Pošalji čovjeka u pola dva“, no tom prigodom otkupljena su još dva teksta koja im je poslao.

Posebnu sreću imao je s romanom „Špijun X-25 javlja“, objavljenim 1958. u Džepnoj knjizi, koji je poslije preveden na slovenski (i zatim još jednom izdan u Sarajevu): zbog njega ga je kontaktirao ljubljanski Viba film, koji je producirao film u režiji uglednog češkog imigranta Františeka Čapa (njegove komedije „Vesna“ i „Ne čakaj na maj“ bile su megahitovi u jugoslavenskim kinima), a Nikolić je na filmu figurirao kao koscenarist. Radnja se događa u NDH, a beogradski glumac Dušan Janjićijević vješto je utjelovio finog zagrebačkog studenta koji se zbog dobrog poznavanja njemačkog jezika zapošljava u nacističkoj komandi i neprestano dostavlja podatke partizanima. Nešto od Nikolićevih dogodovština dok se bavio tom delikatnom profesijom zasigurno je utkano u fabulu. Prvi pravi špijunski film tadašnje jugoslavenske kinematografije prodan je u gotovo čitav svijet i probio barijere koje Nikolićevi romani nikako nisu uspijevali. Napisao je originalni scenarij za film detekcije Janeta Kavčića „Minuta za ubojstvo“ (Vanja Drach igra povratnika iz Austrije, čiju smrt u noćnom klubu treba razriješiti) i opet surađivao s Čapom u glazbenoj komediji „Srest ćemo se večeras“, u kojoj je prvi put radikalno odlutao u drugi žanr. S istim je redateljem – kako navodi Brešić – pripremao i scenarij o Ivanu Goranu Kovačiću, međutim, Čap je tada već predstavljao reprezentanta prezrene „komercijalne“ struje, koju je trebalo izbaciti iz kinematografije u korist nadolazećih prvaka autorskog filma. Nikolić se vratio pisanju i sve do sredine šezdesetih održavao dotadašnju reputaciju.

Tada se u jednom pismu na njemačkom – kako citira Brešić – požalio da je „u posljednje vrijeme, neposredno uzrokovano reformom u jugoslavenskoj privredi, došlo do znatnih promjena u jugoslavenskoj filmskoj industriji, isto kao i u izdavačkoj djelatnosti. Dolazi do svestranih reorganizacija i slično, što je mene osobno prilično pogodilo, jer žanr kojim se bavim prestaje kotirati kao nekada. Drugim riječima, ostajem bez zarade“. Nikolić nije razumijevao što se zapravo događa, međutim, tih je godina započela snažna liberalizacija koja je ostavila traga u čitavoj kulturi. Jedno je bilo pisati krimiće u razdoblju kad se malo tko time bavio i kada se dosta pažljivo selektiralo što će se prevoditi, no sada je nadrla poplava svega i svačega. Ne samo knjižare, nego su i novinski kiosci bili zapljusnuti gomilom novih izdanja, dok se u je kinima igralo gotovo dvostruko više stranih filmova nego prethodnih godina. Kulturna elita je zapomagala da je Jugoslaviju preplavio šund, na takva situacija nije baš pogodovala Nikoliću: njegovi krimići odjednom više nisu imali prođu, jer je konkurencija postala nesmiljena, pa je počeo pisati vesterne pod pseudonimom Milton S. Nikols. Dakako, ni honorari više nisu bili tako visoki za takvu vrstu posla.

Njegovu snažnu konstituciju počeo je nagrizati i alkohol. Književnik Branislav Glumac odao mu je posvetu u knjizi u stihovima „145 sjećanja na ljude“: „moram koju o milanu. zbog besmrtnih mladalačkih terevenki. i zbog zajedničke virovitice. prvi pisac krimića u nas. prvi do samouništenja u potrošnji vinjaka i konjaka. do crijeva u duhanima. izgledom pljunuti slavni detektiv rip kirbi. iskljucaše ga neodoljive bakanalske ptice“. Upoznao se s njim s 1956. na 1957. godinu i tom su prigodom u hotelu Slavonija ispraznili bezbroj čašica žestice. Sa slikarom Tomislavom Boršom bili su nerazdvojni, a - po Glumcu – Nikolić je razvio i poseban način boemskog života. Volio bi izazivati građansku sredinu, hodati bos i dolaziti u hotele neprikladno odjeven.

Saša Bjelousov ima o tome drukčiji sud. On zna Nikolića još iz razdoblja dok je taj plijenio šarmom i poznavanjem građanske etikete, pa je bio zgrožen kada ga je potkraj njegova života (umro je u rujnu 1970., s 46 godina) vidio u Virovitici tijekom zime: hodao je bos u nekakvom kaputiću, u hlačama koje su jedva dosezale do koljena i u sandalama: po svemu je odavao propalog čovjeka. Tada je već isključivo živio od prihoda supruge Ljubice, jer njegovi vesterni jedva da su pokrivali najnužnije režije. Od prijašnje zarade nije sačuvao ništa: uvijek je suviše galantno trošio, ne samo na sebe nego i na ljude koji su bili u njegovom društvu.

Nikolića u starijim danima možete vidjeti u ekranizaciji njegova romana „Pošalji čovjeka u pola dva“, modernističkom crno-bijelom krimiću u produkciji Kino kluba Beograd iz 1967. godine, za koji je napisao i scenarij s glavnim glumcem Dušanom Janjićijevićem, zvijezdom filma „X-25 javlja“: krupan muškarac s naočalama u ljetnoj košulji kratkih rukava koji se teško kreće jedva da sliči onom vitkom, pristalom piscu koji je osvajao publiku na književnim večerima. Umro je tri godine kasnije, iznuren alkoholom, po nekim verzijama na podu gostionice u kojoj se zapio, po drugima – u vlastitom domu u Gundulićevoj 11, uz suprugu Ljubicu.

STARI KADAR O PREDSEDNIKOVIM LJUDIMA

2011-12-02T06:14:00.000-08:00

U okviru serije projekcija i tribina Vračarsko Kino Oko, svojevrsnom živom rimejku čuvene emisije Dragana Babića KINO OKO, prikazan je film ALL THE PRESIDENT'S MEN Alana J. Pakule a sa moderatorkom Jelenom Đurović o filmu su govorili spoljnopolitički komentataor Politike Boško Jakšić i Dimitrije. Uživajte u snimku ovog brejnstorminga.

DRIVE kao srpski debi u Holivudu

2011-11-28T06:08:00.000-08:00

Nicolas Winding Refn je u svom filmu PUSHER 3 sugerisao kako bi mogao da izgleda dobar film o srpskim kriminalcima. U međuvremenu, srpski kriminalci postali su standard u severnoevropskom filmu i Daniel Espinosa je u SNABBA CASHu uspeo da se izbori i za holivbudski debi delimično dodirujući i tu temu - ponovo se baveći srpskim kriminalcima ovog puta u Stokholmu i to sa glumačkom podelom koju čine švedski glumci našeg porekla. Espinosa i glavni glumac Joel Kinnaman su neverovatnom brzinom uspeli da stignu do prestižnih holivudskih projekata posle ovog filma. Interesantno je da do sada izuzev Srdana Golubovića, naši reditelji nisu ni pokušavali da se ozbiljnije povežu sa glumcima koji tako efektno prikazuju naše likove u severnoevropskim filmovima, iako neki od njih poput Slavka Labovića deluju kao potpune ikone a drugi kao Dejan Čukić imaju respektabilne karijere širom Skandinavije.

Ono što sigurno znamo preko ekipe ZONE MRTVIH koja ga je upoznala jeste da Nicolas Winding Refn poznaje jugoslovenski film i srpsku istoriju a u određenom smislu, njegov novi pokušaj holivudskog debija DRIVE korespondira sa pogledom na američki film koji se gajio upravo u našim filmskim školama - sa fascinacijom Amerikom, njenim artefaktima, popularnom kulturom i žanrovskom tradicijom posredovanom kroz konkretne rediteljske postupke. Uprkos tome što je nekoliko naših reditelja u poslednjih dvadesetak godina odlazilo u Holivud, imalo agente i ponude, još uvek nijedan od njih nije tamo snimio film. DRIVE deluje kao ubedljiv primer kako bi neki takav film izgledao.

Na AgitPopu, Dimitrije je napisao svoje utiske o filmu DRIVE i prepoznavanju tenedencija iz jugoslovenskog filma i srpskog pogleda na film u savremenoj stranoj produkciji. Od SLUMDOGa do DRIVEa.

RAMPART

2011-11-21T03:28:00.000-08:00

Oren Moverman, reditelj izuzetno uspešnog indie filma THE MESSENGERS, u saradnji sa James Ellroyem potpisuje novi film omoralnom i ljudskom sunovratu losanđeleskog policajca - RAMPART.

RAKETE vladimira mančića

2011-10-16T02:11:00.000-07:00

Kultni studentski film RAKETE Vladimira Mančića najzad u celini može da se pogleda i na Internetu. Uživajte!

ROCKETS (2006) from Vladimir Mancic on Vimeo.

doktor rej i đavoli TREJLER

2011-10-05T02:56:00.000-07:00

Novi film Dinka Tucakovića DOKTOR REJ I ĐAVOLI dobio je svoj trejler. Više detalja o ovom filmu možete pročitati TAMO i OVDE.

ENTOURAGE@WHATCULTURE.com

2011-10-03T03:43:00.000-07:00

As the end of HBO’s Entourage has come and passed (pending possible movie adaptation plans), we are left with a huge void to fill in our TV viewing. However, why should the fun end with HBO’s decision to bring the series to an end? Let’s take an in-depth look at the fictitious films Vinny Chase participated in and let you decide which would have been the most wanted film!

Lets begin where it all started….

A Walk To Remember

Although we don’t get to see Vinny’s role in this movie is a large influence on his Aquaman participation was based on his onset romance with co-star Mandy Moore. This is our one and only film that is not fictitious and has actually come to fruition. Vinny’s role was a small role.

Head On

Vince’s first breakout roll in Hollywood, where he co-starred with Jessica Alba in a crime-thriller/mystery film. The film was produced by 20^th Century Fox, not much is known about the film except it had both critical and financial success setting off the career of Vincent Chase.

Queen’s Boulevard

Now being on the radar of some of Hollywood’s biggest companies, producers, etc. Vince chose to follow his passion into a small indie film (without the backing of his agent Ari Gold). Queen’s Boulevard starred Vince Chace in the drama taking place in Queen’s, Yew York, following his character in the trials and tribulations of the rough neighborhood. The film also starred Ethan Suplee, Zooey Deschanel and Robert Duvall.

The film for artistic purposes was filmed in black and white, while featuring music by Saigon. Executives later tried to have a nationwide release of the film, after remastering the film with neon recolorization. That version was eventually blocked by Billy Walsh and Vince. The film was later released on DVD.

This is widely considered one of Vince’s best performances after it received rave reviews at the 2005 Sundance Film Festival, and sold a certain billion-dollar director, that Vince would be perfect for his next film.

Aquaman

James Cameron’s Aquaman was Ari Gold’s dream project for Vince, a big-budget studio film to get Vince on the map once more after his indie film hiatus. Although Vince was not initially sold on the film, he became very driven to earn the roll after learning of James Cameron’s involvement. Vince eventually starred as Arthur Curry aka Aquaman, based on the DC Comics infamous character. The film costarred Mandy Moore, Ray Liotta, James Woods, and Sharon Stone. The film went on to break Opening Weekend records then held by Spider-man after earning $116.8 million and went on to be the highest-grossing film of all time (eventually surpassed by another Cameron film, right?).

Warner Bros. Pictures wanted to capitalize on the success of Aquaman, so much like modern Hollywood, immediately green-lit a sequel. Meanwhile Vince was in pursuit of his dream role of Pablo Escobar, in the biopic Medellin. Vince eventually opts out of his contractual agreement to do Aquaman 2 (It was going to be directed by Michael Bay anyway!)

Medellin

YIKES, FAT SUIT ANYONE!?

Medellin was the story of famed drug-lord and idol of many in Columbia, South America. The film went through great pre and post production struggles but built quite a bit of excitement due to a leaked trailer. The film was accepted into the the prestigious Cannes Film Festival, where the film’s reception was the complete opposite of what was expected. The film and its stars were booed and called “one of the worst films of all time”. The film is eventually bought by Harvey Weingard for $1, and later released straight to DVD.

Smoke Jumpers

The rise and fall of Vinny Chase is most notably marked by his hiatus after the critical and financial failure of Medellin, but he comes back with a vengeance through an odd route. Vince lands the role of Ray McCabe in Smoke Jumpers, about nine firefighters battling “The Greatest Forest Fire in Oregon History”. The film starred Edward Norton, Jason Patric, and Brian Van Holt. Foreign film director Verner Vollstedt took the reigns to the $120 million budgeted film. The film eventually never even saw screens, as production was stopped due budget issues and on-set tensions between Vince and the director. However, dailies of Vince’s performance are passed along through Gus Van Sant to his close friend Martin Scorsese.

Gatsby

Vince eventually is offered the lead role of Nick Carraway in Gatsby, a modern re-imagining of F. Scott Fitzgerald’s novel The Great Gatsby. The film is directed by Scorsese, produced by Van Sant, and also stars Natalie Portman as Daisy, Leonardo DiCaprio as Gatsby (Oddly enough this is true now for Baz Luhrmann’s upcoming adaptation of The Great Gatsby), James Franco as Tom, Emily Blunt as Jordan, while Blake Lively and Ryan Gosling portrayed Myrtle and George Wilson. The film opened #1 at the box-office and grossed a modest $37 million its opening weekend.

Ferrari

Ferrari, is Vince’s second attempt at a biopic as he starred in the life story of Italian race car driver/inventor, and founder of Ferrari car manufacturer Enzo Ferrari. The film was directed by Frank Darabont (who met Vince earlier in his career and expressed interest in working together), while the film also started Marion Cotillard, Al Pacino, Dolores Caplin, Case Affleck, and Natalie Blair.

The Takeover

Directed by Nick Cassavetes, and co-starring Rachel McAdams it appeared as if to be an action film based on what portions of the filming we were able to see throughout the seventh season. We never hear what kind of critical and financial successes the film has, but based on Vince’s actions it appears all is well.

Air-Walker

Could Vince pull off another superhero, this time from Marvel?

Vince followed his action film with another comic-book character adaptation, in the form of Stan Lee’s Air-Walker. The film was scripted and supposed to be directed by Randall Wallace, who was later replaced by Peter Berg.

So it is clear Vince has played roles all over the film spectrum. Now the question is which would we all most want to see? James Cameron and Vince saving the world with Aquaman? Pablo Escobar and his fat suit? Or maybe even the brilliant match of Martin Scorses and The Great Gatsby?

FILMSKI CENTAR SRBIJE - EPISODE 2011

2011-09-28T06:34:00.000-07:00

DEVET meseci od kada je objavljen konkurs, Filmski centar Srbije uspeo je da porodi odluku o tome ko će se baviti filmom u predstojećih godinu i više dana. Trajanje ovog nestrpljivog iščekivanja nije jedini detalj koji podseća na trudnoću. Naime, svemu je prethodilo dosta seksa koji je obeležio prethodni tzv. pankerski konkurs FCSa zapamćen po davanju para samome sebi i sličnim akcijama.
Ovogodišnji rezultati su pak više okrenuti mlađim rediteljima, što je odlično, uz par ekscesa kao što su Darko Lungulov i Dragan Marinković čiji nas dalji pokušaji da nauče nešto najosnovnije o filmu kroz praksu svakako ispunjavaju radošću.
Kašnjenje i druge neregularnosti vezane za kršenje propozicija Konkursa odavno su pominjane kao potencijalni problem jer bi posle ovako sprovedenog posla mogle uslediti tužbe. Sve do prošle godine, gubitnici sa konkursa su obično bili kolegijalni pa nisu dovodili u pitanje rezultate konkursa pravnim sredstvima, odnosno puštali su dobitnicima da snime svoje filmove. Međutim, od prošle godine i brojnih skandala sve postaje moguće, tako da možda ovo jeste poslednje što smo čuli o ovom Konkursu, a možda i nije.
Ipak, ako imamo u vidu da su dobitnici ovog Konkursa mahom debitanti, a da i oni koji nisu imaju izvesnu dozu privlačnosti za prave ljubitelje & poznavaoce srpskog filmskog užasa, čini se da ne bi bilo korektno da se ovi rezultati remete ikakvim tužbama i sporovima.

Za sufinansiranje filmova 150 miliona dinara

28.09.2011.

Ministarstvo kulture Srbije sufinansiraće ove godine 10 dugometražnih filmova sa ukupno 150 miliona dinara, rekao je u sredu u Beogradu ministar kulture Predrag Marković.

Republički konkurs za sufinansiranje proizvodnje domaćih dugometražnih filmova je raspisan 31. decembra 2010. godine, a završen 28. januara ove godine. Prethodnih godina, rezultati su uglavnom objavljivani u aprilu.

Prema Markovićevim rečima, kašnjenje je posledica toga što kinematografija još nije zakonski regulisana - jer kasni donošenje Zakona o kinematografiji. Ministar je izrazio uverenje da će se taj dugoočekivani propis naći u skupštinskoj proceduri u oktobru.

Na osnovu konkursa za sufinansiranje proizvodnje domaćih dugometražnih filmova odlučeno je da pet bude finansirano sa po 20 miliona dinara, a preostalih pet sa po 10 miliona.

Komisija za izbor projekata u sastavu Vladimir Blaževski, Miloš Radović i Djordje Milosavljević odlučili su da sa po 20 miliona dinara budu finansirani filmski projekti: "Odumiranje" Miloša Pušića, "Varvari" Ivana Ikića, "Panama" Pavla Vučkovića, "Neposlušni" Mine Djukić i "Spomenik Majklu Džeksonu" Darka Lungulova.

Po 10 miliona dinara dobiće ostvarenja: "Enklava" Gorana Radovanovića, "Pogledaj me, Kusturice" Uroša Tomića, "Pijavice" Dragana Marinkovića, "Razvedeni" Miroslava Momčilovića i "Bolji si od mene nego ja" Mladena Kovačevića.

LUCK teaser

2011-09-27T06:06:00.000-07:00

HBO je tokom prve epizode druge sezone BOARDWALK EMPIRE prikazao tizer za svoju novu seriju koju producira Michael Mann po ideji Davida Milcha, kreatora DEADWOODa. Uživajte!

ĐAČKA ISTORIJA SRPSKOG FILMA - episode 2

2011-09-26T16:57:00.000-07:00

Evo i drugog dela emisije o studentima Fakulteta dramskih umetnosti i njihovim studentskim radovima koju su pre sedam godina proizveli FDU i RTS. Mnogi od studenata koji se pojavljuju u ovoj emisiji postali su zapaženi filmski autori u našoj kinematografiji sa jednim ili više filmova iza sebe. Prvi deo možete pogledati OVDE.

POLIMAC vs RAY

2011-09-25T02:45:00.000-07:00

Nenad Polimac je u Jutarnjem Listu napravio do sada najdetaljnije i najstudioznije predstavljanje filma DOKTOR REJ I ĐAVOLI. Ovaj tekst može poslužiti kao uzor kako se čitaocima predstavlja neki film a nudi pregršt informacija i detalja o ovom filmu koji se upravo nalazi u post-produkciji.

U jesen 1979. Dinko Tucaković stigao je iz Sarajeva u Beograd i upisao filmsku režiju na Fakultetu dramskih umetnosti. Nekoliko mjeseci ranije umro je Nicholas Ray, legendarni hollywoodski osobenjak koga je Jean-Luc Godard u recenziji filma „Gorka pobjeda“ ovako okarakterizirao: „Najprije je bio teatar (Griffith), poezija (Murnau), slikarstvo (Rossellini), ples (Ejzenštejn), glazba (Renoir). Odsada postoji i film. A film je Nicholas Ray“. Usprkos tome što je potpisao nekoliko hitova („Johnny Guitar“, „Buntovnik bez razloga“, „Kralj kraljeva“ i dr.), Ray je šezdesetih godina doslovno otjeran iz tvornice snova. Povijesni spektakl „55 dana u Pekingu“ uopće nije završio, živio je od predavanja na fakultetima, a sa svojim studentima napravio je kolektivni rad „Ne možemo se više vratiti kući“, koji je dotjerivao sve do smrti.

Na jednom kolegiju poveo se razgovor o Ray i Tucaković je bio zapanjen kad mu je profesor Vladimir Slijepčević rekao kako se družio s redateljem za njegova boravka u Beogradu sredinom prošlog desetljeća. Mladi student uopće nije znao za tu zgodu, a u dvije meritorne Rayeve biografije (napisali su ih Bernard Eisenschitz i Jonathan Rosenbaum) jugoslavenska se epizoda spominje tek uzgredno: ispalo je da je on između Beograda i Zagreba živio pune tri godine, pokušavajući realizirati dotad nikad snimljeni scenarij „Doktor i đavoli“, ukletog velškog pjesnika Dylana Thomasa koji se 1953. ubio alkoholom prilikom gostovanja u Americi. Ni Ray u tom pogledu nije bio svetac, ispijao je na litre pive i burbona, ali je bio i narkoman. Usprkos nemilosrdnom iznurivanju tijela, uspio je na Hvaru završiti svoju verziju scenarija po Thomasovu originalu, ali film nikad nije snimljen. Rayevom jugoslavenskom partneru, poduzeću Avala film, budžet od milijun i 700 tisuća dolara činio se popriličnim za to razdoblje (koštao bi bar 4 milijuna da je snimljen u Zapadnoj Europi), u glavnim ulogama u priči o austrougarskom liječniku koji traži što svježije leševe kako bi mogao proučavati anatomiju kako spada trebali su igrati Maximillian Schell, Susannah York i Geraldine Chaplin, međutim, još bi se to nekako i podnijelo da ih francuski producent Raoul Lévy nije ostavio u golemim dugovima zbog spektakla „Marco Polo“ (poslije se ubio, skočivši s rolnama filma u Seineu). Kada nije mogla pronaći stranog koproducenta, Avala film je odustala od projekta, a Ray je nastavio svoja lutanja po svijetu.

Tucaković je postao poznati filmski publicist, sredinom osamdesetih režirao svoj prvijenac „Šest dana juna“, izabran je za direktora Muzeja Jugoslovenske kinoteke, potpisao nekoliko prestižnih dokumentaraca, ali nikad se nije prestao zanimati za boravak Raya u Jugoslaviji. Ustanovio je da se veliki redatelj namjeravao i nastaniti u Beogradu, čak je razmišljao da postane predstavnik Volkswagena za tu zemlju, što mu se činilo unosnijim poslom od pravljenja filmova, uživao je u razgovorima s poljskim kolegom Andrzejom Wajdom koji je tada u Avala filmu snimao svoj film „Vrata raja“ o maloljetnim križarima, upoznavao se s kulturnom elitom toga grada, kao neskriveni biseksualac imao je tamo i ljubavnika i ljubavnicu, ukratko, nije bio samo otpadnik iz Hollywooda koga je jedino privukao „komunistički novac“. Znatan dio toga vremena provodio je i u Zagrebu, živio je u hotelu Internacional, a Rayevi tragovi mogu se otkriti i u Hrvatskom državnom arhivu.

Po raspadu Jugoslavije Tucaković je bio siguran da želi snimiti film koji bi se bavio tom neobičnom zgodom. U Veneciji se susreo s Wimom Wendersom, koji je ne samo dao Rayu zapaženu ulogu u svom poznatom filmu „Prijatelj iz Amerike“, nego je i zabilježio njegovo umiranje u dokumentarcu „Munja iznad vode“ (obojica su potpisani kao koautori). Njemački je redatelj bio zainteresiran za suradnju na Tucakovićevom projektu, ali od toga kasnije nije bilo ništa jer je beogradsko poduzeće Bandur film – koje je trebalo figurirati kao glavni producent – u međuvremenu propalo. Ipak, kad god bi na nekom velikom filmskom festivalu ili simpoziju elaborirao priču svog nesuđenog filma o Ray, Tucaković bi izazvao poprilično zanimanje, što ga je neprestano uvjeravalo da od projekta ne smije odustati.

Scenarij je napokon napisao 2008. godine, u suradnji s beogradskim filmskim kritičarom Dimitrijem Vojnovom (njegovo „Šišanje“ lani je bilo veliki hit u srpskim kinima): tada je već imao golemu povijesnu građu (koju će uskoro iskoristiti za poseban dokumentarac o toj temi), no sam film koncipiran je kao spoj zbilje i fikcije, u maniri vrlo sličnoj onoj koju je koristio Oliver Parker u trileru „Zatamnjenje“, objašnjavajući kako se Orson Welles 1948. u Italiji našao na udaru demokršćana i CIA-e.

Po Tucakoviću i Vojnovu, do Rayeva angažmana u Jugoslaviji došlo je posve slučajno. On se nalazio na pariškom aerodromu, odakle se namjeravao zaputiti u London, kako bi pregovarao o adaptaciji scenarija Dylana Thomasa, no prepoznao ga je Slobodan Selenić (kasnije poznati romanopisac i dramatičar), desna ruka direktora Avala filma Ratka Draževića. Potonji je bio poprilično živopisna ličnost: bivši pripadnik tajne policije, po zadatku je upućen u kinematografiju, a šezdesetih godina iz Avala filma uspio je napraviti moćno poduzeće, čiji je jedini konkurent bio zagrebački Jadran film. Obe su kompanije nastojale privući što više poslova sa strancima, koji su im osiguravali devize i predstavljale Jugoslaviju u svijetu kao zemlju koja nema nikakve veze s onima iza „željezne zavjese“. Tu je već cvalo potrošačko društvo, standard se poboljšavao najrazličitijim trikovima, a strane redateljske i glumačke zvijezde koje su ta poduzeća angažirala bile su ugodno iznenađene načinom života u „komunističkom raju“. Dražević će, recimo, nedugo nakon kraha Rayeva projekta, producirati svoj najveći uspjeh, „Skupljače perja“ Aleksandra Petrovića, i prirediti u Cannesu spektakularan prijem koji je koštao kao cjelokupan budžet za kulturu neke od jugoslavenskih republika, no zahvaljujući svojim političkim vezama on si je to mogao dozvoliti.

Dražević tako u hipu uspije nagovoriti već pijanog Raya da ne ode u London nego u Beograd, čak o tome ne obavijesti ni tadašnju suprugu, plesačicu Betty Utey, s kojom je imao kćerkicu. Amerikanac to u prvi mah nije požalio: u jugoslavenskoj prijestolnici stavili su mu na raspolaganje sve što je poželio, Dražević mu je poklonio jarko crveni porsche cabrio, koji se Beograđanima tada morao činiti poput svemirskog broda, no nije bilo lako surađivati s filmašem koji je teško razlikovao dan od noći, a najvažnije su mu brige bile ima li dovoljno alkohola i morfija.

Draževićev najopasniji takmac za poslove sa strancima bio je izvjesni Ivica iz Jadran film. Pod tim imenom Tucaković i Vojnov zapravo su mislili na Branka Lustiga, kasnijeg dvostrukog oskarovca, koji je šezdesetih godina sve više preuzimao međunarodne projekte Jadran filma. U jednoj prigodi Ivica je Rayu ugurao svoju posjetnicu i Amerikanac se – čim su mu njegovi beogradski domaćini dojadili – zaputio prema Zagrebu. Kako se Dražević svojedobno hvalio da će svom gostu osigurati suradnju s nobelovcem Ivom Andrićem, i Ivica tj. Lustig izvukao je svoj najjači adut – Miroslava Krležu.

Je li do njihovog susreta ikad došlo? Teško je pretpostaviti, no nije nemoguće. Druga vrlo važna fikcionalna narativna linija je susret Raya i Orsona Wellesa u Dalmaciji. Njih dvojica su se znali, obojica su rođeni u Wisconsinu, Welles je čak bio narator Rayova biblijskog spektakla „Kralj kraljeva“, često su boravili u Jugoslaviji u tom razdoblju, ali jesu li se tamo baš našli u trenutku dok je Ray na Hvaru pisao „Doktora i đavole“, a Welles pripremao „Dubinu“ s Jeanne Moreau, Laurenceom Harveyjem i svojom novom životnom družicom Ojom Kodar u glavnim ulogama? Welles je po svoj prilici taj nezavršeni projekt snimao na Jadranu nešto kasnije, međutim, zgodna je dramska poenta kako dva hollywoodska otpadnika nabasaju jedan na drugoga u jedinoj zemlji koja je tih godina bila spremna koristiti njihove usluge.

Tucaković se sada namjerio na puno ozbiljnijeg producenta, beogradsko poduzeće Viktorija filma (posljednjih godina imali su uspjeha političkim trilerom „Četvrti čovjek“ i zombie hororom „Zona mrtvih“), razgovarao je i s poznatim američkim glumcem Willemom Dafoeom da zaigra Nicholasa Raya (projekt mu se sviđao, njegov je honorar bio prihvatljiv), a sve se činilo jednostavnim nakon što su od beogradskog fonda za kulturu dobili osamdesetak tisuća eura potpore te pobijedili u Solunu na regionalnom natječaju za buduće filmske projekte. Ipak, tada su počele nevolje. Iako srpski državni filmski fond u pravilu prati rezultate gradskog fonda, ovaj se put to nije dogodilo i scenarij „Doktor Ray i đavoli“ ostao je „ispod crte“. Kako se, međutim, poslije razotkrilo, jedan član komisije glasao je zapravo za svoj projekt (slične se situacije događaju i u Hrvatskoj) i umjesto da se čitav natječaj poništi, projektu Viktorija filma i još nekolicini drugih dodijeljena su utješna sredstva. Iz Eurimagesa, filmskog fonda Europske unije, stizali su signali da im je scenarij vrlo zanimljiv, no kako za prijavu na njihov natječaj trebaju tri europska koproducenta, Tucaković je isprva smatrao da je riješio problem, jer je imao načelne pristanke o suradnji iz Mađarske i Hrvatske. Te godine, nažalost, mađarski se filmski fond raspao, pa su izgubili tamošnjeg koproducenta, a u Hrvatskoj su se odlučili za Alka film Joze Patljaka. Znali su da je to poduzeće iz nekog razloga već godinama „na zubu“ Hrvatskog audiovizualnog centra, ali su pretpostavljali da imaju scenarij za koji bi hrvatske filmske komisije morale biti itekako zainteresirane, jer je priča o neuspjeloj realizaciji „Doktora i đavola“ dio njihove vlastite povijesti. Pokazalo se suprotno: HAVC je radije odabrao drugi redateljski rad glumca Lazara Ristovskog „Bijeli lavovi“, iako taj s hrvatskom kulturom nema apsolutno nikakve veze, međutim, njegov koproducent Inter film valjda je bio neusporedivo podobnije poduzeće od Alka filma.

Tucaković je bio prisiljen neprestano pomicati početak snimanja, a kad je napokon skupio kakva-takva sredstva, bio je prisiljen na radikalne „kadrovske“ promjene. Willem Dafoe u međuvremenu je počeo snimati film za filmom, igrati i u kazalištu (surađivao je s Marinom Abramović i Robertom Wilsonom) te više nije imao vremena za mali srpski projekt o Nicholasu Rayu, pa se Tucaković prisjetio savjeta svog nekadašnjeg profesora, karizmatičnog redatelja Živojina Pavlovića: „Ukoliko snimaš biografski film, bolje je uzeti manje poznato lice da tumači nekoga koga svi dobro znaju“. Tako je nabasao na kazališnog glumca i redatelja Paula Leonarda Murraya, koji se upravo doselio iz Edinburgha u Beograd, odakle je bila njegova nova životna družica, i nagovorio ga da se prihvati tog zadatka. Zahvaljujući brojnim pomicanjima rokova, Murray je skoro godinu i pol radio na ulozi i po općem sudu odlično obavio posao. Tucaković smatra da je njegovom glavnom glumcu najveće priznanje uputila redateljeva zadnja supruga Susan Ray, koja je ove godine posjetila FEST, pogledala fotografije na kojima je Murray u ulozi Raya i komplimentirala redatelju na izboru glumca.

Rayevu suprugu Betty isprva je trebala glumiti Anica Dobra, no i ona je u međuvremenu dobila nove angažmane zbog kojih je morala odbiti ulogu: najprije joj je kao zamjena figurirala naša Nataša Janjić, međutim, zbog njezinih kazališnih obaveza snimanje se moglo pretvoriti u pravu noćnu moru, pa je naposljetku uskočila Ana Sofrenović, beogradska glumica s međunarodnom reputacijom.

Ispostavilo se da je u glumačkoj ekipi najvažnija osoba bio Dragan Bjelogrlić, koji danas u srpskoj kinematografiji predstavlja potporanj kakav je nekad bio Ratko Dražević. I on je balansirao između različitih obaveza (upravo je u Španjolskoj dovršio snimanje drugog dijela srpskog mega hita „Montevideo“), ali je ulogu Draževića shvatio kao osobni kreativni izazov, pomagao tijekom produkcije, nalazio sponzore i činio sve kako bi film bio na vrijeme završen. Zbog izostanka potpore HAVC-a u Hrvatskoj se uopće nije snimalo, te su scene realizirane u Crnoj Gori, čiji poluotok Luštica sliči dalmatinskoj obali, a kakva je sada situacija, u filmu neće biti ni Miroslava Krleže: Rade Šerbedžija već je prihvatio ulogu, čak je u Berlinu nagovarao i Hrvoja Hribara, novog ravnatelja HAVC-a, da po svaku cijenu pomognu Tucakovićevom filmu, međutim, snimalo se upravo u vrijeme kada je glumac bio zaokupljen svojim teatrom „Ulysses“ na Brijunima, tako da se od njegovog angažmana odustalo. No to i ne znači da je lik Krleže zauvijek prekrižen. Tucaković, naime, pregovara s HRT-om oko tv serije u četiri-pet nastavaka, pa ukoliko dogovor bude postignut, bit će dosnimljeno nekoliko scena, među njima i one sa Šerbedžijom, koji je, uzgred, odlično poznavao Krležu.

Za „Doktora Raya i đavole“ već se uvelike zanimaju distributeri, ima izgleda da se film nađe i u nekom od programa berlinskog festivala, svečana domaća premijera bit će mu upriličena na beogradskom FEST-u, a Tucakoviću je ipak najvažnije što je u ovoj godini uspio završiti film: ipak se 2011. slavi stota obljetnica Rayeva rođenja.

A što je bilo s „Doktorom i đavolima“? Tucaković je ne tako davno u Avala filmu otkrio kopiju originalnog Rayova scenarija. Bilo bi ga zanimljivo usporediti s filmskom verzijom koju je 1985. – u produkciji kompanije Mela Brooksa – potpisao veliki direktor fotografije Freddie Francis, koji je povremeno bavio i režijom, uglavnom horora. Njegov film nije loš (glume Timothy Dalton, Jonathan Pryce, Twiggy i Stephen Rea), ali što bi tek iz takve priče napravio filmaš koga je Godard nazvao najvećim redateljem na svijetu?! To, na žalost, nikad nećemo doznati.

LIKOVI:

Nicholas Ray

Pedesetih godina prošlog stoljeća kritičari oko Cahiers du cinema smatrali su ga najmodernijim hollywoodskim redateljem. Srušio se na snimanju spektakla „55 dana u Pekingu“ i otad više nije potpisao nijedan film pristojnog budžeta. Igra ga engleski kazališni glumac i redatelj Paul Leonard Murray.

Ratko Dražević

Rođen 1922., bivši agent jugoslavenske tajne policije, šezdesetih se godina profilirao kao producent „zapadnog tipa“ u socijalističkoj zemlji, dovodeći u Beograd na desetke međunarodnih koprodukcija. Odlično ga glumi novopečeni redatelj Dragan Bjelogrlić.

Branko Lustig

U liku Ivice, producenta Jadran filma koji je najveća konkurencija Draževiću, Tucaković je neskriveno portretirao dvostrukog oskarovca Lustiga, koji je šezdesetih godina počeo stvarati međunarodnu reputaciju. Igra ga glumac i producent Tihomir Stanić („Turneja“, „Neprijatelj“).

Slobodan Selenić

Još jedna autentična ličnost skriva se pod pseudonimom Zlatan. To je kasnije poznati romanopisac i dramatičar, koji je šezdesetih godina bio Draževićev „potrčko“. Neusporedivo obrazovaniji od svog šefa, strpljivo je podnosio njegove ispade. Igra ga mladi i ne osobito poznati glumac Pavle Pekić.

Borislav Mihajlović Mihiz

Još jedan poznati književnik koji je u tom razdoblju unosno zarađivao u Avala filmu. Bio je „doktor za scenarije“, na mnogima se nije ni potpisivao, koristio je pseudonime, a sjajan mu je predložak za kontroverzni film Miće Popovića „Roj“. Bojan Dimitrijević – koji ga igra – ima već dosta glumačkih nastupa.

Aleksandar Petrović

Šezdesetih godina najveća zvijezda Avala filma, već je sa samostalnim prvijencem „Dvoje“ – manifestom modernističkog filma – primljen u službeni program Cannesa. Njegov najveći uspjeh „Skupljači perja“ bio je i canneski laureat. U filmu se zove Aleksa, a igra ga Marko Gvero.

Orson Welles

Filmaš slične sudbine kao i Nicholas Ray, hollywoodski otpadnik koji je šezdesetih godina često boravio u Jugoslaviji. Dražević je odbio producirati njegova „Ponoćna zvona“, pri čemu je pogriješio, jer je to bio zadnji Wellesov uistinu uspješan film. Igra ga engleski glumac Gordon Murray.

Oja Kodar

Početkom šezdesetih godina domaće su revije bile prepune fotografija zgodne starlete Olgice Palinkaš, koja je kasnije uzela pseudonim Oja Kodar i šezdesetih godina postala životna družica Orsona Wellesa. Režirala je i dva filma, od kojih jedan u Hrvatskoj („Vrijeme za…“). Glumi je Ivana Popović.

D.W. Griffith

U uvodnoj sceni Nicholas Ray se zatekne u baru na Wilshire Boulevardu pokraj najvećeg redatelja razdoblja nijemog filma: potonji je već zaboravljen, a njegov susjed tek počinje graditi karijeru. Igra ga poznati srpski glumac i producent Svetozar Cvetković.

Betty Utey

Ray je imao poprilično buran privatni život: nakon Glorie Grahame, koja ga je prevarila s njegovim maloljetnim sinom iz prethodnog braka, oženio je plesačicu Betty Utey, no veza je propala nakon što je on nestao u Jugoslaviji. Igra je Ana Sofrenović.

ĐAČKA ISTORIJA SRPSKOG FILMA - episode 1

2011-09-20T09:44:00.000-07:00

Pre sedam godina, RTS je u saradnji sa Fakultetom dramskih umetnosti snimio dvodelnu dokumentarnu emisiju ĐAČKA ISTORIJA SRPSKOG FILMA. U njoj su tadašnji studenti govorili o svom iskustvu na studijama i svojim radovima. Mnogi od njih su danas postali značajni filmski autori, sa po jednim i više filmova, neki su postali zvezde, neki su osvojili velike svetske nagrade, neki još čekaju veliki proboj. Dok čekamo da se uradi REDUX verzija, o tome šta je bilo deset godina kasnije, uživajte u prvom delu ovog rariteta.

X-MEN FIRST CLASS timeline

2011-09-09T04:34:00.001-07:00

More X%2DMen Videos

TEXAS KILLING FIELDS - 4 klipa

2011-09-07T03:00:00.001-07:00

TEXAS KILLING FIELDS pokušaj ćerke Michaela Manna da se snađe u žanru u kome je njen otac ostavio neizbrisiv trag, ove godine ima premijeru u Veneciji. Evo četiri klipa iz ovog obećavajućeg trilera baziranog na istinitoj priči o teksaškom serijskom ubici.

playing DOCTOR RAY

2011-09-04T05:41:00.000-07:00

Evo i prvih slika iz filma DOKTOR REJ I ĐAVOLI Dinka Tucakovića. Na slikama su neki od glavnih likova iz ovog filma. Dragan Bjelogrlić, naravno, igra Ratka Draževića. Paul Murray je Nicholas Ray. Marko Gvero igra Aleksandra Petrovića. Pavle Pekić dramaturga Zlatana koji je baziran na ličnosti Slobodana Selenića. Bojan Dimitrijević igra Borislava Mihajlovića-Mihiza. Tihomir Stanić igra zagrebačkog producenta Ivicu koji je inspirisan ličnošću Branka Lustiga.
Snimanje REJA je pri kraju i srpska premijera se očekuje na FESTu 2012.

OSTATAK POKLANOG NARODA vs OSKAR

2011-09-03T05:32:00.000-07:00

Poslednjih dana smo čitali dosta mahom irelevantnih informacija o tome ko će biti naš kandidat za "oskara". Dimitrije je za Agit Pop pokušao da ponudi jednu drugačiju strategiju za izbor našeg kandidata koja bi možda mogla de rezultira da za koju godinu neko u Beogradu tuče orahe postoljem ove prestižne nagrade:

Pre nekoliko dana, srpska javnost je ponovo izgubila dragoceno vreme baveći se jednom od najbesmislenijih aktivnosti u domenu bizarnog hobija zvanog srpska kinematografija a to je izbor našeg ovogodišnjeg kandidata za Oskara. Kao i inače, ovogodišnjeg kandidata izabrala je jedna opskurna institucija i taj izbor je ponovo tretiran kao svojevrsno "priznanje" za najbolji film pošto njime eto sad treba da se podičimo pred svetom.

Uprkos tome što čak i članovi te opskurne organizacije barem naslućuju da Oskara ne dobija najbolji, već za tu svrhu najpodesniji film, mi iz godine u godinu stalno biramo "najbolji" film. Ako ostavimo po strani činjenicu da ponekad bivaju odabrani filmovi koji od ponuđene lokalne produkcije (kažem ponuđene jer ima producenata koji ne nude svoje filmove za ovaj izbor) zaista imaju najviše šanse za pobedu – došlo je vreme da konačno uvedemo potpuno drugačiji sistem rada.

Ako se srpskom pokušaju da dobijemo Oskara pristupi studiozno i na zdravim osnovama, sva je prilika da će novac koji država ionako daje producentu da promoviše film pred Akademijom biti bolje utrošen. Kao što ni veliki holivudski studiji ne mogu da sa sigurnošću računaju na Oskare ali u osnovi ipak mogu da procene koji filmovi imaju šanse, tako ni novi sistem izbora našeg kandidata ne garantuje uspeh ali na duže staze obezbediće ubedljivije prisustvo našeg filma u krugovima Akademije.

Ostatak teksta možete pročitati OVDE.

KLIP vs NOVOSTI

2011-09-02T13:59:00.000-07:00

Jučerašnje Novosti donele su vest o KLIPU - debitantskom filmu Maje Miloš, koji će imati vrlo značajnu ulogu u našim životima iduće godine.

Prvi igrani film Maje Miloš
K. JOKOVIĆ 01. septembar 2011. 20:58 Komentara: 1
Mlada rediteljka privodi kraju film ”Klip” - priču o odrastanju (i svim problemima koje ono nosi), viđenu kroz oči četrnaestogodišnje “Lolite”
POSLE 11 kratkih igranih i dokumentarnih filmova, festivala u Srbiji, Makedoniji, Nemačkoj, Holandiji, Finskoj, rediteljka Maja Miloš (28) završava svoj prvi dugometražni igrani film - “Klip”. Ukratko, to je priča o odrastanju (i svim problemima koje ono nosi), viđena kroz oči četrnaestogodišnje “Lolite”.
- Prevashodno sam želela da se bavim problemima mladih u Srbiji - priča rediteljka, koja potpisuje i scenario. - Film je prikazan kroz prizmu prilično jednostavne ljubavne priče, “zahvata” i porodične odnose i one u školi, i energiju koju današnji klinci iskazuju na potpuno neobičan način, pomeranjem sa socijalno prihvatljive forme.
Većina glumaca su naturščici, pa ni glavni glumci, objašnjava Miloševa, nisu glumačke zvezde.
- Kastinzi su trajali oko dve godine i na kraju smo odabrali sjajnu ekipu dece, koji su na početku snimanja imali po 14 godina. Želela sam da oni donesu autentičnu nespretnost i trapavost, a oni to ne mogu da sakriju. Želela sam da u mom filmu mladi glume mlade. Glavna glumica je Isidora Simonović, a glumac reper sa duhovitim imenom Marlon Brutal, Vukašin Jasnić. Majku glumi Sanja Miketišin, a oca Jovo Maksić. Snimano je uglavnom u predgrađu Beograda, jer je to milje u kojem se naši junaci kreću.
Oni izgledaju drugačije, sve im deluje besmisleno, izlaze i “vise” na ulici, drogiraju se i u zatvorenom su krugu u kojem misle da su slobodni.
- Toj deci ništa nije tabu, osim emocije. Lakše će da se skinu ili odu u krevet sa nekim, nego da se pomaze, kažu nešto lepo ili da se poljube. Komunikacija im se svodi na SMS poruke, ali oni nisu osvešćeni da znaju da postoji i nešto iznad. Kamera je snimala sve te gotovo autentične situacije, bez ikakve ironije. U surovoj atmosferi u kojoj oni odrastaju nežnost se javlja na najneočekivanijim mestima - kaže Maja Miloš.
“Klip” je trenutno u montaži, koju, u produkciji “Baš čelika”, radi Stevan Filipović (“Šišanje”). Na premijeru ćemo još malo sačekati, jer, kaže rediteljka, kad su čitave pripreme trajale dugo, red je da se na kraju “ne brza”.

TREĆE POLUVREME

2011-08-22T05:17:00.000-07:00

Darko Mitrevski, naš omiljeni makedonski reditelj, nadomak je snimanja svog novog filma TRETO POLUVREME.
Po najnovijim informacijama Sergej Trifunović ipak neće igrati glavnu ulogu i u predstojećim danima će biti objavljeno ko je novi glavni glumac. U ostalim ulogama pojaviće se Katarina Ivanovska (inače model Victoria's Secreta), Rade Šerbedžija, Richard Sammel (koji je ranije već overio INGLORIOUS BASTERDS, OSS117, TAXI i LA SETTA Michele Soavija), Toni Mihajlovski, Emil Ruben, Meto Jovanovski... Direktor fotografije je Klaus Fuxjager, scenograf Ivan Bartling a kostime radi Ksenija Terzović koja je radila ČARLSTON ZA OGNJENKU. Muziku piše Kiril Džajkovski.
Darko Mitrevski je veliki poznvalac i fan partizanskog filma tako da ne treba sumnjati da će TREĆE POLUVREME biti značajan dodatak filmografiji ovog pravca u istoriji jugoslovenske kinematografije. Uostalom, spoj Drugog svetskog rata i fudbala je dao dosta dobre rezultate u televizijskoj seriji VIŠE OD IGRE.
Na zvaničnoj Facebook stranici filma, objavljen je sledeći sinopsis:

It’s 1939. Dark clouds loom over the whole of Europe. The Nazi war of conquest has just begun. The old continent is slowly slipping into its darkest of days as countries are ripped apart and borders are re-drawn.

Macedonia, a poor, neglected region of the Serbian kingdom, is oblivious to all this turmoil.

DIMITRIY, the owner of a small local football team, has more pressing worries on his mind. His gifted boys, all of different ethnic backgrounds, seem to have lost the ability to win. His star player, KOSTA THE COUNT, is more focused on gambling, thieving and skirt chasing. His lack of commitment and carefree attitude affects the performance of the whole team. The situation worsens when Kosta falls in love with REBECCA, the stunning daughter of a stern Jewish banker. It is obvious to everyone that this story has no future. How could a princess ever love a beggar? But Kosta is desperately in love. Against everyone’s advice, he follows his heart and pursues Rebecca with unrelenting passion.

The team loses one game after another. It’s a disaster of colossal proportions. Dimitriy needs to fix the situation before his team implodes. The nervous owner, an admirer of German efficiency, hires the services of RUDOLF SPITZ, the legendary Teutonic coach, notorious for his inflexible discipline and hard work. Dimitriy is hopeful that this Aryan can transform his team of slackers into a formidable winning squad.

Rudolf Spitz begins this new adventure with loads of energy and enthusiasm. But the boys loathe him. At every stage Kosta and the rest try to undermine this German dictator. Undeterred by the boys’ defiance, Spitz refuses to step back. When his strict regime finally yields real results, the boys begin to show him the respect he deserves.
A real team is forged. Macedonia quickly moves up in the National Soccer League standings. The fragmented community is ecstatic and suddenly the team has a growing following. Dimitry is thrilled. This is the success he’s always dreamed of.

But the team is soon rocked by scandal when Kosta and Rebecca elope. A rabid DON RAPHAEL COHEN renounces his daughter. The lovebirds are ostracized by the whole community. A penniless Kosta is forced to turn to Dimitriy for help.
Having little choice, the owner allows the couple to set up a home inside the team’s dingy locker room. Kosta and Rebecca believe that in the end their love will triumph over all.

But this provincial scandal is soon set aside when the first Nazi tanks roll through Macedonia. The Serbian rulers are easily defeated and with the stroke of a pen, the whole region is annexed to Fascist Bulgaria. Dimitry is pleased. He greets the Nazis with great zeal, firmly believing that these new rulers will help modernize Macedonia and bring about much needed law and order. To his surprise, Spitz does not share his enthusiasm. The German coach hates the Nazis.

Colonel GARVANOFF, the new brutal town commander, soon reveals why. Spitz is a Jew!
Life becomes harder and harder as more restrictions are imposed by the new rulers. The Nazis prove to be much worse than the previous Serbian conquerors. Dimitry, who is now a member of the elite, remains apologetic towards the new regime. He feels that these steps will only ensure a better future for his much loved country.

Spitz and his boys are forced to join the new league organized by the Nazis. But this time they are not playing a simple ball game. Every victory obtained against the Aryans is a triumph of good over evil. The population adopts them as its symbol of hope.

Their string of successes infuriates the Nazis. Berlin orders its cronies to stop those boys by any means necessary. But all their attempts to threaten Spitz and his boys are futile. The Macedonian team is unstoppable. A vengeful Garvanoff moves in to arrest Spitz. The coach is rounded up with the rest of the Jewish population.
Everyone is terrorized as the whole region is systematically ‘cleansed’. Rebecca’s whole family is amongst these innocent victims. Luckily her name is not on Garvanoff’s list. Her forbidden love saves her from certain death. Kosta tries to free her family but is unsuccessful.

Dimitriy is shattered by all this barbarity. He wakes up to the fact that he has made a pact with the devil. To prove his allegiance he is asked to kill Spitz. But how can he murder the man who made his dream come true? Disillusioned by the Nazis and his beliefs destroyed, a repentant Dimitriy helps Spitz escape into the mountains, and as he watches him run to safety, turns the gun on himself.

The team is in tatters; Its leaders are gone; the boys’ spirit is broken. A gloating Garvanoff visits them before their final match. He wants to make sure that they understand his orders. The team must lose, otherwise they will all be shot.
Everyone is disheartened.
Kosta, who has just become a father, convinces his mates that they must fight back. They owe it to all those who believed in them and supported them.

The next day, the whole team fails to show up to the game. Garvanoff is furious. He has been deceived. Kosta and the rest escape to the mountains to join the partisans. The third half is about to start!

TEXAS KILLING FIELDS

2011-08-22T02:19:00.000-07:00

Godinama je scenario za film TEXAS KILLING FIELDS važio za jedan od najboljih i najtežih za realizaciju. Privukao je pažnju mnogih reditelja, među kojima je bio i Danny Boyle. Sada je konačno snimljen, u režiji Ami Canaan Mann, ćerke Michaela Manna sa Sam Worthingtonom, Jeffrey Dean Morganom i Chloe Moretz. Premijerno će biti prikazan u Veneciji. Pogledajte trejler.

BEST COAST vs DREW

2011-08-09T10:03:00.000-07:00

Drew Barrymore je režirala novi spot za Best Coast. Vrlo je zanimljiv, evocira uspomenu na radove Walter Hilla. Uživajte!

Get More: MTV Supervideo, Music, Best Coast

DOCTOR RAY

2011-08-04T12:58:00.000-07:00

Dimitrije se danas obratio naciji povodom svog dramaturškog angažmana na filmu DOKTOR REJ I ĐAVOLI Dinka Tucakovića:

Ne volim previše da blogujem o stvarima koje radim ali sam poslednjih dana bio angažovan na jednom zanimljvom poslu za svakoga ko sebe smatra delom srpske kinematografije a još više starih bezbednosnih struktura. U sklopu rada na filmu "Doktor Rej i đavoli" Dinka Tucakovića imao sam zadatak da malo pojačam lik Ratka Draževića, enigmatičnog ratnika i obaveštajca koji je praktično učinio Avala Film značajnim preduzećem na internacionalnom tržištu. Dražević je do danas ostao predmet polemike, zvanični deo yu-mitologije a o njemu se mogu čuti razne teorije, prava i lažna svedočanstva. Bez ikakve sumnje, Dražević je u svoje vreme uveo dosta policijskih kadrova u film i to ne isključivo u domenu nekakve poslovične disidentske paranoje o tome da članovi ekipe potkazuju velike umetnike već i u čisto praktičnom smislu - mnogi organizatori Avala Filma su recimo imali policijsko iskustvo i često su ga koristili kako bi olakšali realizaciju filmova. Kad je reč o poimanju umetničkih potencijala, Dražević nije bio veliki poznavalac filma ali ga je razumeo kao robu i pitanje prestiža. Po svemu sudeći on je bio kreator nekih od najuspelijih, kako poslovnih tako i festivalskih, poduhvata u našoj kinematografiji.

Ostatak bloga možete pročitati OVDE.

ŠIŠANJE@GROSSMAN

2011-08-01T02:59:00.000-07:00

Evo i zvaničnog saopštenja o nastupu ŠIŠANJA na festivalu u Ljutomeru:

Film "Šišanje" producentske kuće Hypnopolis film, u režiji Stevana Filipovića, dobitnik je specijalnog priznanja "Hudi maček" na upravo završenom Festivalu filma i vina Grossmann u Ljutomeru (Slovenija).

Žiri u sastavu: Filip Bergson (filmski kritičar lista "Empajer"), Dinko Tucaković (direktor Jugoslovenske kinoteke) i Lars Nilsen (Festival fantastike u Ostinu, Teksas) odlučio je da filmu "Šišanje" dodeli nagradu za hrabrost i autorski integritet. Nagradu je primio reditelj i scenarista Stevan Filipović, a svečanosti su prisustvovali i direktor fotografije Mihajlo Savić i autor specijalnih efekata Sendi Kumalakanta.

"Već drugi put u Ljutomeru na Grossmann festivalu dobijamo nagradu, prošli put sa ''Šejtanovim ratnikom'', a sada sa ''Šišanjem''. Ova nagrada je veliko priznanje celoj ekipi za hrabrost i upornost koju su pokazali u protekle 4 godine, kada je počeo rad na ovom filmu. Posebna čast i zadovoljstvo mi je da sam nagradu dobio istovremeno sa glumačkom legendom Ser Kristoferom Lijem.'', rekao je reditelj Stevan Filipović posle dodele nagrada.

Na svečanosti održanoj u bioskopu u Ljutomeru nagradu za životno delo "Stari hudi maček" primili su glumac Ser Kristofer Li i filmski producent i reditelj Menahajm Golan, koje su publika i prisutni filmski stvaraoci pozdravili ovacijama.

BATTLESHIP - UPDATE!

2011-07-27T10:13:00.000-07:00

BATTLESHIP - trejler

2011-07-27T08:47:00.000-07:00

Peter Berg ima novi film. Reč je o ekranizaciji društvene igre BATTLESHIP koja govori o sukobu zemaljske mornaričke koalicije i zavojevača iz svemira. Trejler je leakovao na YouTube i treba ga pogledati što pre pošto stalno biva sklonjen. Trenutno, najbolje mesto za gledanje je recimo OVDE.

CRAZY STUPID LOVE

2011-07-26T08:40:00.000-07:00

Novi film John Reque i Glenn Ficarre CRAZY STUPID LOVE stiže u američke bioskope ove sedmice. Nažalost, mi ćemo ga čekati do 22. septembra. No, dok čekamo, evo tri nova trejlera.

To watch more, visit tag

To watch more, visit tag

To watch more, visit tag

FANZINI SA MARSA

2011-07-25T03:00:00.000-07:00

Ovde možete pogledati dokumentarni film FANZINI SA MARSA Siniše Dugonjića u kome se predstavlja srpska fanzinaška scena koja je ne samo uspela da opstane već i doživela procvat tokom devedesetih. U filmu govore Ivan Glišić, Danilo Milošev Wostok, Bogdan Milošev Boća, Nandor Ljubanović, Ivan Velisavljević, Vasa Radovanović i Uroš Smiljanić.

Fanzini sa Marsa from sinisa dugonjic on Vimeo.

SODERBERGH vs MMA

2011-07-23T02:51:00.000-07:00

Kada se najzad vratio jednom konvencionalnijem pristupu filmu Soderbergh idućeg januara nastupa sa akcionim filmom HAYWIRE čiju će prestižnu glumačku ekipu predvoditi MMA borac Gina Carano okružena facama kao što su Michael Fassbender, Michael Douglas, Ewan McGregor, Bill Paxton i Antonio Banderas. O radu na filmu HAYWIRE govorili smo prošle godine sa čuvenim stunt coordinatorom JJ Perryjem i taj intervju možete pročitati OVDE.

CARLA SANCHEZ@MONTEVIDEO

2011-07-05T12:43:00.000-07:00

Nastavak MONTEVIDEA je svoju prvu inostranu etapu snimanja imao u Tenerifeu i tamo se u glumačkoj ekipi našla i Carla Sanchez, glumica koja je do sada igrala u nekoliko španskih filmova i serija, između ostalog i u dva rada Vicentea Arrande, značajnog španskog autora iz epohe poznog frankizma a u CANCIONS DE AMOR EN LOLITA'S CLUB je nastupila sa Eduardom Noriegom, jednom od najvećih zvezda španskog filma. Na svom blogu Carla je opisala rolu u MONTEVIDEU gde igra urugvajsku pevačicu Blanku koja se zaljubi u jugoslovenskog golmana Milovana El Grande Jakšića. Na blogu je najavila da će uskoro staviti i slike iz filma.

ŠIŠANJE@DVD

2011-07-05T03:52:00.000-07:00

ŠIŠANJE Stevana Filipovića izašlo je na DVDu!

Najgledaniji srpski film 2010. pojavio se na DVDu. Cena je 299 dinara a DVD je u prodaji od 2. jula na svim kioscima, hipermarketima, pumpama, prodavnicama Big Bang, Kolosej S, Desk, Pergament i Webcentric.

MOMAČKI STAN

2011-07-01T01:56:00.001-07:00

Ako želite da čujete radio dramu MOMAČKI STAN koju su napisali Danilo i Dimitrije a proizveo je Radio Beograd, možete je preslušati KLIKOM OVDE. Više informacija o drami možete naći OVDE.

TINKER TAILOR SOLDIER SPY

2011-06-30T08:12:00.000-07:00

Izašao je teaser za jedan od najočekivanijih filmova godine - TINKER TAILOR SOLDIER SPY u kome se susreću Tomas Alfredson jedan od najzanimljivijih reditelja koje je Holivud uvezao proteklih godina i John le Carre. Ovaj roman je već ekranizovan kao izvanredna mini-serija u kojoj je Smileya igrao Alec Guiness. Sada tu ulogu igra Gary Oldman a ostatak glumačke ekipe je impresivan.

NSF@CINEMA CITY

2011-06-25T07:22:00.000-07:00

Novi srpski film je jako dobro prošao na ovogodišnjem novosadskom festivalu - TILVA ROŠ je dobio priznanje za svoju celokupnu estetiku i domet, NEPRIJATELJ je prepoznat kao ozbiljno realizovan film u kinematografiji u kojoj se o tome ne vodi previše računa, Nikola Rakočević se dokazao kao pravi leading man naše kinematografije sa ŠIŠANJEM. Ako tome dodamo da su mladi autori omnibusa OKTOBAR podržani specijalnom nagradom, reklo bi se da je na ovogodišnjem izdanju Cinema Cityja priznata nesumnjiva promena klime na našoj sceni.

Evo i zvaničnog priznanja:

Žiri glavne takmičarske selekcije Nacionalna klasa Cinema City internacionalnog filmskog festivala, u sastavu:

1. Šarunas Bartas, predsedavajući žirija

2. Beki Probst

3. Eva Hubert

4. Jan Cvitkovič

5. Filipe Azuri

je, nakon, pažljivog razmatranja celokupnog filmskog programa u takmičarskoj selekciji Nacionalna klasa održao finalno zasedanje i jednoglasno odlučio da nagradi sledeće filmove:

1. Grand Prix - IBIS statueta i nagrada od 4.000,00 dolara za najbolji film u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa”, dodeljuje se filmu "TILVA ROŠ"

Eksplikacija: Najviše zbog toga, što uz svoje ostale kvalitete, ovaj film zvuči kao svet koji ga okružuje.

2. Najbolja režija - IBIS statueta i nagrada od 1.000,00 dolara za najbolju režiju u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa”, dodeljuje se reditelju filma “Beli, beli svet”, Olegu Novkoviću.

Eksplikacija: Zato što nudi emocionalno najbogatije filmsko dostignuće u ovoj selekciji.

3. Najbolji scenario - IBIS statueta i nagrada od 1.000,00 dolara za najbolji scenario u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa” dodeljuje se scenaristi filma "Tilva Roš", Nikoli Ležaiću.

Eksplikacija: Zato što njegova priča stvara utisak surfovanja između improvizacije i konstrukcije.

4. Najbolja muška uloga - IBIS statueta i nagrada od 1.000,00 dolara za najbolju mušku ulogu u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa”, dodeljuje se glumcu iz filma “Šišanje”, Nikoli Rakočeviću.

Eksplikacija: Uz napomenu, da smo uživali u ostvarenju ovog mladog glumca u “Šišanju”, ali i u njegovoj ulozi u “Oktobru”, odlučili smo da mu dodelimo ovu nagradu za jedno snažno i istinito glumačko ostvarenje.

5. Najbolja ženska uloga - IBIS statueta i nagrada od 1.000,00 dolara u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa” dodeljuje se glumici iz filma “Beli, beli svet”, Jasni Đuričić.

Eksplikacija: Za njenu minimalističku i snažnu interpretaciju lika.

6. Najbolja fotografija - IBIS statueta i nagrada od 500,00 dolara za najbolju fotografiju u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa”, dodeljuje se Dušanu Joksimoviću za film “Neprijatelj”.

Eksplikacija: Za fotografiju koja je u isto vreme diskretna fantazmagorična i napeta.

7. Najbolja montaža - IBIS statueta i nagrada od 500,00 dolara za najbolju montažu u takmičarskoj selekciji “Nacionaln klasa”, dodeljuje se Aleksandri Milovanović za film “Cinema Komunisto”.

Eksplikacija: Zato što je uspela da pronađe sturkturu u takvom mnoštvu prizora i da zadrži sve što premošćava jaz između prošlosti i sadašnjosti.

8. Najbolja originalna muzika - IBIS statueta i nagrada od 500,00 dolara za najbolju originalnu muziku u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa” dodeljuje se Borisu Kovaču za film “Beli beli svet”.

Eksplikacija: Za muziku tako prirodno integrisanu u scenario, koja nosi izuzetnu emociju.

9. Najbolja scenografija - IBIS statueta i nagrada od 500,00 dolara za najbolju scenografiju u takmičarskoj selekciji “Nacionalna klasa”, dodeljuje se filmu “Neprijatelj”.

Eksplikacija: Snašna vizuelna produkcija stavlja vas diretno u utrobu priče i čini da se osetite njenim delom.

10. Najbolji kostim - IBIS statueta i nagrada od 500,00 dolara za najbolju kostimografiju u takmičarskoj selekciji ’Nacionalna klasa’ , dodeljuje se Lani Pavlović za film “Neprijatelj”.

Eksplikacija: Za suptilno i ironično poigravanje konfuzijom.

11. Specijalna nagrada dodeljuje se filmu “Oktobar”.

Eksplikacija: zbog svojih brojnih kvaliteta, ovaj zajednički film, je, po nama, film koji obećava. Očekujemo vas u skoroj budućnosti.

HOW I SPENT - vesti

2011-06-17T17:39:00.000-07:00

Konačno na nekoliko mesta našli smo informacije o jednom od projekata Mela Gibsona koji deluje kao da ima krajnje neizvesnu budućnost.

Mel Gibson is reportedly planning to return to making movies. The Beaver actor is currently shopping around a picture that he produced titled How I Spent My Summer Vacation. While the film has yet to secure a US distributor, buyers are allegedly showing interest in the movie, according to The Hollywood Reporter. "It's an interesting, cool movie," said an insider. "In fact, it has what I'd call a Tarantino-esque feeling." In addition, a number of agencies are said to be pursing the actor, who was dropped by WME after last summer's voicemail scandal. "There's a lot of interest on the agency side, but I don't think anything is imminent," said Gibson's spokesman Alan Nierob.

S druge strane, o samom radu na filmu, u odličnom članku iz Guardiana piše sledeće:

According to Benoît Debie, cinematographer on How I Spent My Summer Vacation which stars Gibson and will be released later this year: "Mel is very intense. He can be both ways. Sometimes, he'll be very strong and difficult with the crew; sometimes, he can be very nice and kind as well. It's like there are two polarities."
As an example, Debie points to the fact that the film's director, Adrian Grunberg, was hand-picked for the project after the pair worked together on Apocalypto, a Mayan action-adventure set in the Mexican jungle which Gibson had directed, with Grunberg acting as his first assistant. "Mel told him, 'Write a script, I can produce and will act in it and you can direct it,'" recalls Debie. "It was very generous of Mel Gibson to help this young director like that. But at the same time he was quite hard with Adrian on set. Mel could be quite intense with him and sometimes very difficult, a bit overbearing. When Mel was in shot, he liked the camera to see his face. He didn't want to be in the dark because he's a legend, a movie star. He's a good guy but he's troubled."

...

He is capable of grandiose gestures of kindness. While filming How I Spent My Summer Vacation on location in a prison in Veracruz, Mexico, Gibson learned that an elderly Mexican extra was suffering from cancer. "Gibson found him an alternative cancer therapist in Arizona," says Biskind, who was told the story by a crew member. "He got him a visa by writing to the American ambassador and then flew him there. And this guy was Jewish! The director, Adrian Grunberg, is also Jewish. It just doesn't compute."

THE ARTIST - trejler

2011-05-24T16:46:00.001-07:00

THE ARTIST novi film Michela Hazanaviciusa, reditelja koji je višestruko nadmašio sva očekivanjima svojim filmovima o agentu OSS117, po svemu sudeći predstavlja njegov konačni izlazak na veliku scenu i mogućnost da osvoji priznanje koje zaslužuje.
Jean Dujardin je za ovu ulogu nagrađen ove godine u Kanu.

O BUBICAMA I HEROJIMA

2011-05-23T15:50:00.000-07:00

Pre nekoliko dana završena je live action faza snimanja celovečernjeg igrano-animiranog filma O BUBICAMA I HEROJIMA koji je napravila ekipa kratkog filma E-PIGS.
Film govori o bizarnim sudbinama grupe otpadnika naseljenih u napuštenoj zgradi i tajni koja ih povezuje. Po priči Petra Pašića, scenario su napisali Dimitrije i Nikola Pejaković. Direktor fotografije je Vladan Janković a za animaciju je zadužen Vuk Tatalović.
U glavnim ulogama pojavljuju se Bojan Dimitrijević, Slobodan Ninković, Nataša Vojnović, Branka Petrić, Zoran Cvijanović i Ilija Pašić.
Sada predstoji nastavak rada na animaciji a premijera se može očekivati iduće godine.

BRAVO!

2011-05-15T02:29:00.000-07:00

Internacionalni uspeh SRPSKOG FILMA učinio je da Srđan Spasojević bude izabran među reditelje novog horor omnibusa u kome će se pored njega naći niz najperspektivnijih žanrovskih autora mlađe generacije.

Drafthouse Films, Timpson Films and Magnet Releasing are teaming to produce "The ABCs of Death", a twenty-six chapter anthology feature which "showcases death in all its vicious wonder and brutal beauty."

Twenty-five established and emerging new directors are participating, with the twenty-sixth to be chosen as part of a worldwide competition to find a new filmmaking talent. Each director will be assigned a letter that represents a word to act as a springboard for a short story of death. Each filmmaker then has to interpret the letter and word they are assigned to tell a deathly tale.

The current list of confirmed directors includes:
Banjong Pisanthanakun ("Shutter," "Alone")
Angela Bettis ("Roman")
Adrian Garcia Bogliano ("Cold Sweat")
Jason Eisener ("Hobo With A Shotgun")
Ernesto Diaz Espinoza ("Mirageman")
Bruno Forzani and Héléne Cattet ("Amer")
Gadi Harel ("DeadGirl")
Thomas Malling ("Norwegian Ninja")
Yoshihiro Nishimura ("Tokyo Gore Police; Frankenstein Girl Vs. Vampire Girl")
Simon Rumley ("The Living and the Dead; Red," "White and Blue")
Tak Sakaguchi and Yuji Shimomura ("Yakuza Weapon")
Marcel Sarmiento ("DeadGirl")
Srdjan Spasojevic ("A Serbian Film")
Timo Tjahjanto ("Macabre")
Andrew Traucki ("Black Water," "The Reef")
Nacho Vigalando ("TimeCrimes")
Jake West ("Doghouse," "Evil Aliens")
Ti West ("The House of the Devil," "The Innkeepers")
Ben Wheatley ("Down Terrace," "Kill List")
Adam Wingard ("Pop Skull," "A Horrible Way To Die")

Shooting kicks off in June for a release January next year.

PROPUŠTENA PRILIKA

2011-05-10T13:11:00.000-07:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4

Veliki uspeh ŠIŠANJA i naročito MONTEVIDEA na srpskim blagjanama krajem 2010. i početkom 2011. godine doveo je do izvesnog ohrabrenja pošto je pokazao da srpski film, čak i kada se dotiče polarizujućih tema, može da bude gledan ukoliko u sebi nosi dozu komunikativnosti, lakoće u izlaganju priče i karaktera. Ovi naslovi su uspeli da povrate srpskom filmu one rezultate koji su ranije bili redovni a danas su ili varedan uspeh (ŠIŠANJE) ili nezamislivi (MONTEVIDEO).

Nažalost, ključni test za srpsku publiku, film NEPRIJATELJ koji se po svojoj zanatskoj zrelosti izdvaja u proteklih par godina ali po dopadljivosti nije ni blizu ovih rekordera, nažalost nije uspeo da ostvari značajan uspeh kod publike i reklo bi se da je na dosta grub način pokazao kako kvalitet sam po sebi nije dovoljan da bi publika prevazišla niz faktora koji je eventualno odbijaju – od globalno prezrene teme rata (u Holivudu je već godinama opšti trend da filmovi o recentnim ratovima jako loše prolaze) do priče koja nije senzacionalistička i sentimentalna. Otud, moramo konstatovati da je recepcija ovog filma kod publike pokazala kako su zanatski kvaliteti danas nažalost postali samo unutaresnafski adut i to će nažalost morati da se ukalkuliše i za budućnost.

Ovakav ishod može samo da zabrine autore koji žele da se izražavaju u domenu vrhunski realizovanog mejnstrima pošto pokazuje da takva realizacija sama po sebi ne privlači publiku, ne garantuje festivalski plasman i ima sumnjiv efekat na internacionalnu prodaju samog filma ili reditelja. Otud, srpskom filmu preti mogućnost da i producenti izgube strpljenje za pokušaje vrhunski realizovanog mejnstrima bez izražene populističke dimenzije. Doduše, u nastanku takvog filma i jeste ključ ali plašimo se da će cena kvalitetne realizacije izgubiti bitku sa populističkim zahtevom.

No, publika se u solidnom i, da nije kolegijalnosti, reklo bi se nezasluženo velikom broju odazvala na tri po reklami populističkija filma MA NIJE ON TAKAV, ZDUHAČ ZNAČI AVANTURA i BELI LAVOVI. Ako se BELI LAVOVI ipak izuzmu iz ove grupe kao evidentni vanity project jednog popularnog glumca koji samo sticajemm okolnosti, po automatizmu, privlači publiku u bioskope, onda su MA NIJE ON TAKAV i ZDUHAČ najbolji primer toga kako je naš film propustio priliku da uzvrati na dobru volju publike.

Umesto korektne con man dramedije odnosno omladinskog filma, ovi naslovi su ponudili, inače prilično raspoloženim gledaocima, samo konfuziju i čemer srpskog kinematografskog javašluka koji su zbilja delovali kao da su iza nas u godini kada smo imali SRPSKI FILM, MONTEVIDEO, TILVU ROŠ i uopšte ceo jedan talas osveženja i porasta kriterijuma.

Kao što su se BEOGRADSKI FANTOM ili EDIT I JA pojavili u situaciji kada je poverenje publike u naš film bilo na dnu pa nisu ni mogli da se izbore za još veće rezultate koje su zaslužili, tako su ova tri naslova uspela da ponovo poljuljaju poverenje publike u naš film.

Sada se konačno vidi koliko je nespremnost institucija da ulože sredstva u kvalitetan repertoarski film bila pogubna za celokupnu scenu, i koliko uspeh dobrog komercijalnog filma može da pomogne boljoj gledanosti nekog delikatnijeg art-housea – primera radi znatno avangradnija TILVA ROŠ u vreme MONTEVIDEA ima približno gledalaca koliko i NEPRIJATELJ. Ruku na srce, enigmatični i meteorski uspeh projekta MA NIJE ON TAKAV na konkursima 2006. i 2007. godine jeste eventualno mogao da se protumači kao svojevrsni pokušaj da se tako nešto sprovede, ali mi svi ipak znamo kako stvari stoje i jasno je da taj projekat nije podržan da bi narod imao da gleda nešto zaista dobro.

U svakom slučaju, kao što smo u proteklih par godina imali filmove zahvaljujući kojima je neko ko se bavi filmom u Srbiji mogao da kaže, „Ja se bavim poslom iz koga su nastali TILVA ROŠ ili MONTEVIDEO“, sada posle ovih noviteta moraju da se vrate u ilegalu i čekaju neki novi film koji će vratiti dignitet našoj profesiji.

DAN POBEDE@AGITPOP

2011-05-10T04:58:00.000-07:00

Dimitrije je povodom Dana Pobede napisao jednu kraću kontemplaciju o partizanskom filmu i njegovom eventualnom razvoju da su stvari pošle drugim putem. Ceo blog možete pročitati OVDE.

MERENJE TEMPERATURE TOPA

2011-04-28T01:43:00.000-07:00

Ekranizacija jednog od najznačajnijih srpskih romana protekle decenije - TOP JE BIO VREO Vladimira Kecmanovića, dobila je i svoj trejler.

Pogledajte!

ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!

2011-04-24T09:34:00.000-07:00

THE BEAVER novi trejler

2011-04-21T01:51:00.000-07:00

AKCIJA STADION@PANČEVO

2011-04-18T01:18:00.000-07:00

Sutra, 19. aprila u 19:30 u pančevačkom Omladinskom resursnom centru, Dimitrije drži predavanje o partizanskom filmu koje će moderirati književnik Vule Žurić autor nedavno izdatog romana NEDELJA PACOVA, krimića smeštenog u partizanski milje. Omladinski resursni centar nalazi se u Vojvode Radomira Putnika 15, a predavanje će biti održano u okviru Festivala revolucije, istorije i književnosti.
Posle predavanja, po Dimitrijevom izboru, biće prikazan film AKCIJA STADION Dušana Vukotića.

DEVOJKA IZ KOSMOSA

2011-04-12T10:11:00.000-07:00

Povodom pola veka od leta Jurija Gagarina u svemir, Nimani Teenage Riot je odlučio da nas obraduje jednom prigodnom pesmom. Uživajte!

CRAZY STUPID LOVE

2011-04-09T00:10:00.000-07:00

John Requa i Glenn Ficarra koji su obeležili proteklu deceniju kako scenarijem za film BAD SANTA Terry Zwigoffa tako i odličnom režijom I LOVE YOU PHILLIP MORRIS sa kojom su uspeli da proizvedu kontroverzu oko filma sa Jim Carreyem što je delovalo poptuno nemoguće, sada imaju novi reditreljski projekat - CRAZY STUPID LOVE. Evo prvog trejlera.

tri klipa iz BEAVERa

2011-03-16T16:59:00.000-07:00

U predstojećim danima na festivalu SXSW u Ostinu, pokušaće da nadmaše kontroverznost SRPSKOG FILMA. To mogu postići na samo jedan način - sa premijerom novog filma u kome glavnu ulogu igra Mel Gibson. Uživajte u tri nova klipa iz filma THE BEAVER.

COACH TAYLOR DOES AMBLIN

2011-03-11T03:42:00.000-08:00

BAKA I UŠTIPCI

2011-03-11T02:59:00.000-08:00

Dimitrije u subotu 12. marta u 19h drži drugo predavanje iz svoje serije posvećene partizanskom filmu u Domu Omladine.

Na drugom predavanju biće reči o filmovima po kojima je partizanski film najpoznatiji, a to se spektakularne istorijske freske i uzbudljivi akcijaši. Zvanična najava kaže:

„Istorijski tobogan“

Krajem šezdesetih godina, partizanski filmovi nastaju sa određenom istorijskom distancom i tada ozbiljno zalaze u domen bioskopskog spektakla. S jedne strane, tu su akcioni filmovi Hajrudina Krvavca i Žike Mitrovića koji koriste NOB samo kao ambijent za svoje žanrovske priče, a s druge tu su radovi Veljika Bulajića koji prave velike bioskopske freske o NOBu. Oba ova pravca sa svojim nosećim autorima i njihovim satelitima čine esenciju tadašnjeg repertoarskog filma, konstituiošu fimske zvezde i čine partizanski film intrigom koja zanima ljude i danas.

NEPRIJATELJ na vratima

2011-03-06T14:49:00.000-08:00

Posle premijere NEPRIJATELJA Dejana Zečevića jedno je sigurno - ohrabrenje proisteklo iz ČETVRTOG ČOVEKA nije bilo uzaludno i srpski film je napravio korak napred u razvoju ozbiljnog repertoarskog filma oslonjenog na žanrovske tradicije. Posle LEPIH SELA našem filmu je trebalo dugo vremena da proizvede ovako ozbiljan ratni film koji ima integritet i u rediteljskom i u ideološkom smislu.

Kao ni ČETVRTI ČOVEK ni NEPRIJATELJ nije u osnovi film koji govori o genezi sukoba, političkim okolnostima u kojima se on dešavao, već o psihološkoj dimenziji takvih događaja. Međutim, iz psihološke dimenzije može se prepoznati i ideološka tako da u slučaju ovog filma ona na kraju priče biva i konkretizovana i zalazi u motivacije koje su bile prikrivane dosadašnjim balkanizacijama naših istorijskih procesa.

Otud, NEPRIJATELJ može biti i svojevrsni naslednik LEPIH SELA jer od početka u svoju priču uračunava Drekavca koji ovde dobija i svoj ljudski oblik u liku Dabe, lutalice koji je utekao iz ludnice kada je nastao haos u Bosni.

Ipak, pomenuti haos u ovom filmu predstavlja jednu civilizacijsku nultu tačku kojoj se prilazi bez istočnoevropske sklonosti ka zloupotrebi teme, sažaljenju ali i bez mediteranske lakomislenosti i identifikacije sa raznim vrstama preterivanja po kojima su naši filmovi poznati.

Za razliku od LEPIH SELA, NEPRIJATELJ međutim ostaje u domenu priče o grupi izolovanih ljudi bez traumatične predistorije, u skladu sa tradicijom ratnog filma koji ne pretenduje da u rat donosi privatne probleme već da vrši obrnut proces, da rat stvara promene na ličnosti.

Otud je ključna ironija ovog ratnog filma u tome što se dešava posle kraja rata, nedelju dana posle potpisivanja mira, ali je još važnije to što se dešava u svetu post-WE WERE SOLDIERS filma, odnosno posle filma Randalla Wallacea koji je bio jedinstven po tome što je u domen ideologizovanog ratnog filma uneo prikaz vojnika preko čijih leđa autor ne pokušava da naplati svoje ideološke račune.

U rediteljskom smislu, Dejan Zečević donosi ono što je našem filmu zbilja nedostajalo a to je ozbiljan, ubedljiv pripovedački pristup, sa likovima koji pretenduju na to da budu uverljivi, ambijentima koji istovremeno doprinose i realizmu i estetizaciji događaja. U periodu kada su u našoj kinematografiji cenjeniji filmovi koji nisu bazirani na dramaturškim i glumačkim rešenjima već na nekim drugim adutima, Zečević uspeva da izbori mesto klasičnom filmmakingu na našoj sceni. Uprkos tome što se legitimisanjem nekih drugih rediteljskih pristupa proširio asortiman autorskih praksi, klasični pristup ipak nije izgubio svoj značaj i prestao da bude okosnica kinematografije, osim kod nas, gde su naslovi poput PORNO BANDE ili TILVA ROŠA u priličnoj meri, i sasvim zasluženo, zasenili ostatak produkcije. NEPRIJATELJ u tom smislu vraća ovaj klasični pristup u igru što je važno za opstanak naše kinematografije jer takvi filmovi ostaju okosnica gledanosti i mnogih filmskih zanata.

NEPRIJATELJ je najzreliji film Dejana Zečevića u opusu koji se odlikuje pre svega stalnim napredovanjem i nezadržavanjem na uspelim formama koje ipak imaju ograničeni rok trajanja (setimo se uspeha DEČAKA IZ JUNKOVCA). U ovom filmu su međutim značajno pomogli i direktor fotografije Dušan Joksimović koji se vraća na svoje mesto zločina iz LEPIH SELA, Nemanja Mosurović sa efektnom i nenametljivom muzikom, kao i majstori za specijalne efekte iz Hrvatske i Srbije koji su ratna dejstva učinili ubedljivim.

Ono što je najvažnije jeste da NEPRIJATELJ i stanje našeg filma u celini sada već ohrabruju i sa pravom možemo očekivati još bolje filmove kako se budemo udaljavali od prelomne 2006. godine. Novi filmovi donose nove izazove ali iako je prehrabro obećavati da će Srbija biti nova Južna Koreja svakako više nije kao Severna na koju je kinematografski donedavno ličila.

NEPRIJATELJ nije film koji bi se dopao Kim Jong Ilu ali Mel Gibsonu verovatno bi. Između ostalog i zato što se Zečević istinski oslanja na glumce iz Republike Srpske i tamošnje lokacije snimajući film koji reprezentuje njihovu situaciju na jedan dostojanstven i pošten način, bez pokušaja da je zloupotrebi u bilo kom smislu.

DOKTOR REJ - teaser

2011-03-05T17:37:00.000-08:00

Pojavio se prvi tizer za novi film Dinka Tucakovića DOKTOR REJ I ĐAVOLI koji govori o slavnim danima Avala Filma pod Ratkom Draževićem i boravku čuvenog američkog reditelja Nicolasa raya u Beogradu tokom priprema za film DOCTOR AND THE DEVILS koji će dvadesetak godina kasnije po istom scenariju Dylana Thomasa snimiti Freddie Francis.
Raya će u filmu igrati Paul Murray, Draževića Dragan Bjelogrlić a Mihiza Sergej Trifunović. Snimanje se nastavlja 30. marta.
Uživajte u tizeru!

otvorite kišobrane

2011-03-02T01:15:00.000-08:00

Dimitrije je poslednjih dana brejnstormovao na dve teme.

Prva je misteriozno stanje srpske kinematografije, naročito u svetlu burnih, tihih a nemirnih događaja u Filmskom centru Srbije za frankfurtske VESTI.

Druga je ishod serije TOTALNO NOVI TALAS koju smo u vreme početka emitovanja ovde i najavili. U međuvremenu je serija je prikazana, pa ponešto o tome kako je prošla i šta se sve desilo sa njom.

HOW I SPENT MY SUMMER VACATION - more info

2011-02-26T08:15:00.001-08:00

Uprkos tome što nema previše informacija o novom filmu Mela Gibsona HOW I SPENT MY SUMMER VACATION, o kome se još uvek priča manje nego o THE BEAVERu, pravi fanovi uvek uspevaju da iskopaju poneki detalj. Evo, nekih informacija koje su se pojavile u intervjuu sa glumcem Tom Schanleyem:

You have some cool projects coming up, namely in film. Let's start with How I Spent My Summer Vacation (2011), starring Mel Gibson.

Yea, that was a fun little film to shoot. I say little because he did it under his Icon banner. It wasn't a studio film and was done completely independent. It wasn't a 100 million dollar film, so it was a lower budget film. . We shot in Mexico. It's an action movie but with a lot of humor in it. Gibson likes to interject that into pretty much everything he does. So it's got that Lethal Weapon flavor to it in terms of the tongue-in-cheek stuff that happens.

Your character is a hit-man who chases down Gibson's character throughout the film, correct?

Yea, he's sort of playing both sides. He (Mel) steals this money (we don't know how he steals it), and he steals it from a Crime Boss of sorts, and we work for him. We're following him around and he eventually ends up crashing over the border and ends up in Mexico, so we have to chase him into Mexico.

How about the filming itself?

It certainly had the luxury of being a larger budget, low budget film, so they had plenty of resources, but I think creatively when Mel's doing it all himself, what he says goes and he's a pretty creative guy. We were doing a lot of stuff on the fly so it seemed to be a really good collaborative process. It was terrific.

When does the film come out?

We don't know yet. Obviously because of some of the controversy, a lot of stuff has been delayed. The Beaver (2011) will be the first one to come out of his, and this will follow. You probably won't see this one before the summer.

DANI KONKURSA I RAZONODE - matematika druge vrste

2011-02-18T06:33:00.001-08:00

Kao i svi kvalitetni sitkomi i Konkurs Filmskog centra Srbije ima tu sposobnost da traje godinama, bude baziran na karakterima koji se ne menjaju, ritualizovanoj radnji koja uvek ima isti ishod i da mu se iznova vraćamo jer uživamo da se smejemo.
Ovogodišnji Konkurs međutim ima sve osobine Novogodšnjeg specijala, dakle traje duže i pokušava da se pozabavi nekom ipak kompleksnijom pričom, možda čak izbaci neke poznate i uvede neke nove likove. U najmanju ruku nam sleduju slavne ličnosti u kameo ulogama.
Pa ipak, ako treba neku osobinu naročito istaći to je već dobro poznato nepoštovanje prema filmskim autorima koje prosto možemo opipati prilikom svakog Konkursa. Naime, kod nas postoji uvreženo verovanje da je ipak mnogo lakše napisati scenario od stotinak strana, naći nekog reditelja koji je spreman da provede godinu-dve dana svog života baveći se time, naći nekog producenta koji je spreman da eventualno ode u zatvor ili dobije batine baveći se tim filmom, nego što je sedeti u kancelariji, raspisati konkurs, dobiti sređene, umnožene, ukoričene projekte na noge i naći neke ljude koji će to da pročitaju i vrednuju, u razumnom roku, naravno.
Ovo treće je svakako i najzanimljivije. Dakle, zašto su ljudi u Srbiji spemniji da pišu nego da čitaju? Ako ostavimo skribomaniju i razmaštanost po strani, nemogućnost Filmskog centra da regrutuje pojedince koji bi bili zainteresovani da čitaju neke scenarije i da na kraju toga malo popričaju koji je najbolji, sigurno ne proističe iz toga što mali broj ljudi kod nas smatra sebe doraslim da procenjuje tuđi rad. Pre će biti da se radi o tome da je svima jasno da ih na Konkurs ni ne zovu da bi procenjivali tuđi rad već da bi rešili jednačinu kako podeliti pare među onima koji su ih zaslužili na ovaj ili onaj način. Ta jednačina iz godine u godinu ima sve više nepoznatih, ne samo zato što je sve više potentnih učesnika na konkursu već i zato što je uvedena dimenzija vremena odnosno mogućnost da se nekada u budućnosti naplati odluka doneta danas.
Otud niko više zapravo ne misli da je dorastao toj vrsti matematike, ne samo zato što im slabo idu osnovne računske operacije već i zato što je sve više matematičara koji mogu da, kao prošle godine, izađu pred Upravni odbor sa tvrdnjom da je neko petljao sa zagradama, ili što je još gore, da je matematika dovoljno napredovala da nešto što je do juče bilo aksiom više ne važi.
Otud više niko ne sme da proziva učenike iako bi mnogi rado izašli na tablu.
Sa takvim vaspitačima, sasvim je jasno zašto deca odavno sumnjaju u ocene koje im se dodeljuju, pa se često žale nastavničkom veću. Međutim, to ipak ne znači da FCS nije kao škola koja je tu zbog dece, a sasvim sigurno nisu deca tu zbog nje. No, očigledno je da je FCS kao škola koja najpre vodi računa o deci čiji su roditelji platili krečenje.
To međutim ne znači da i mi ostali nemamo pravo da znamo šta je to toliko smešno?
Potpuno je neverovatno da ovogodišnji Konkurs obavija takva misterija, naročito zbog toga što je sasvim moguće da se neki ljudi nisu prijavili iz puke obesti ili rekreacje već zato što su svoju profesionalnu budućnost možda želeli da baziraju na njegovom ishodu. Ovako kako je sada, imamo situaciju da je nekoliko desetina ljudi dalo svoju intelektualnu svojinu na uvid grupi nepoznatih lica, u skladu sa pravilima igre koja su potpuno nejasna (važi Pravilnik, ne važi Pravilnik?) i sada svi čekaju šta će se dogoditi. To nije način na koji može biti administrirana profesionalna kinematografija.
Anegdote o tome kako je iz totalnog javašluka proistekla genijalnost treba ostaviti biografima Rogera Cormana. Uostalom, cormanovska faza naše kinematografije je valjda prošla još 2006. godine?

KVARIIGRE

2011-02-14T07:37:00.000-08:00

Današnje saopštenje Ministarstva kulture je toliko bizarno da je i sam Filmski centar Srbije stavio sken, umesto da ga kao inače pretoči u tekst kako bi se video odnos prema aktuelnim dešavanjima vezanim za finansiranje naše kinematografije.

U ovom pismu treba obratiti pažnju na poetske odrednice poput "proleća" kada će se održati konkurs, iako su godišnja doba ipak dosta subjektivna i krajnje relativna stvar.
Takođe, nejasno je kako to neko nije imao vremena da se pripremi, iako je ovaj aktuelni konkurs normalno raspisan kao i svaki drugi sa tom razlikom što je imao novi Pravilnik. Da li to znači da će proleće, kada se mladi zaljubljuju a priroda budi, dovesti i do buđenja starog Pravilnika?
Ako ostavimo kontradikcije novog Pravilnka po strani, upadljivo je da se u ovom pisamcetu ne pominje po kojim će pravilima biti održan novi konkurs, ali sva je prilika da će ovaj koji se sada održava biti privremeni konkurs, kao kada je u čuvenom klipu Zmaj od Šipova privremeno sahranio svog oca.
Pošto je održavanje Konkursa sada postalo jedna enigmatična umesto egzaktne aktivnosti, jedino rešenje je da se konkurs FCSa organizuje kao Beovizija. Da Ministarstvo izabere jednog producenta ili reditelja koji će pitchovati svoja tri projekta narodu na RTSu pa da onda narod odluči SMSom.
Uostalom, poslednjih godina, srećni dobitnici i prolaze kao No Name u Sava Centru i stvorena je kritična masa ljudi koji ne samo da ne veruju da konkurs ima ikakav legitimitet već polako stiču i moć da ga ospore, što se i dogodilo prošle godine kada je, između ostalog, komisija filmofilski parafrazirala Pantelijin gest sa testamentom.
Kao reči utehe, pre nego što dođe Proleće kada će cvetati hiljade cvetova, setimo se Maovih reči:
"There is great chaos under heaven – the situation is excellent."

X-MEN: KORENI

2011-02-10T17:51:00.000-08:00

Matthew Vaughn je prilično brzo posle uspeha KICK-ASSa anfgažovan da oživi serija X-MEN jednim prequelom u kome se on očigledno poigrava mitologijom Hladnog Rata, agenta 007 i kubanske krize. Konačno, posle raznih uzbudljivih najava, evo i prvog trejlera.

SRPSKI FILM osvaja nove teritorije

2011-02-08T09:32:00.000-08:00

SRPSKI FILM Srđana Spasojevića dobio je distributera za nekoliko novih teritorija. Evo šta kaže Screen Daily:

Jinga Films continues to close deals on the uber-controversial A Serbian Film.

Three pre-EFM deals have been closed with Scandinavia (Cinematic Vision), Benelux (Zeno) and Korea (Company L).

Srdjan Spasojevic’s thriller is about an aging porn star who gets drafted into making his most disturbing project yet.

The film’s much-discussed release in the UK is via Revolver, who did a short theatrical release in December, followed by a DVD launch in January. The DVD launch ran into issues when police seized copies after consumer complaints, only to find out that the DVD version was the BBFC-approved version with several cuts. Police returned the DVDs.

“We have encountered a number of obstacles licensing this film to certain territories,” said Jinga’s Julian Richards. “But now we have a BBFC-rated version I think those obstacles have been removed.”

The film will next be launched theatrically in North American by Invincible Pictures in April.

POVRATAK U AMBLIN

2011-02-07T09:06:00.000-08:00

PORNO BANDA dvd

2011-02-04T12:44:00.000-08:00

Imamo radosnu vest za sve fanove filma ŽIVOT I SMRT PORNO BANDE. Najzad je izašao DVD u Tuckovom izdanju. Pored filma na DVDu nalazi se i izuzetno zanimljiv autorski making of koji je režirala Maja Uzelac kao i omnibus kratkih priča inspirisanih likovima iz BANDE koje su radili Gaspar Noe, Chan Wook Park, Takashi Miike i Đorđe Kadijević. Samim tim ovo DVD izdanje donosi niz izuzetnih bonusa i mora se naći u svakoj kućnoj kolekciji.

HANNA - druga najava

2011-02-04T03:34:00.000-08:00