STEVO ŽIGON R.I.P. (1926-2005)

Stevo Žigon je bio jedan od najupečatljivijih jugoslovenskih glumaca. Pored karakterističnog izgleda i glasa, odlikovao ga je i jasno profilisan politički stav koji je u izvesnim krugovima doživljavan i kao ekstreman (ubeđeni komunista, deklarisani staljinista), što je redak slučaj među našim javnim ličnostima. Otud je zanimljivo da je u televizijskim dramama i serijama tumačio dve anatemisane desničarske ikone - Dimitrija Ljotića i Kneza Pavla Karađorđevića.

Žigon je jedan od naših retkih glumaca čiji je pop kulturni i politički potencijal bio toliki da je čak igrao samog sebe u filmu KAKO SAM SISTEMATSKI UNIŠTEN OD IDIOTA Slobodana Šijana u kome je prikazano kako je recitovao Robespjera na Filozofskom fakultetu.

Zbog svog tihog stava i slovenačkog porekla, bio je jedan od naših retkih glumaca koji je mogao da igra intelektualce i ostale nesvakidašnje pojave. Otud je često igrao i Nemce u partizanskim filmovima i serijama.

Ekipa DOBA NEVINOSTI će ga zauvek pamtiti po ulozi Krigera u televizijskoj seriji OTPISANI.

B92 je sledećim rečima opisao Stevu Žigona, koji nas je napustio 28. decembra:

Istaknuti dramski umetnik, glumac i reditelj Stevo Žigon preminuo je 28. decembra u Beogradu u 79. godini, saopštilo je Narodno pozorište.Stevo Žigon rođen je u Ljubljani 8. decembra 1926. godine. Bio je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije od 1942, a posle godine dana italijanskog, belogardističkog i nemačkog zatvora od decembra 1943. do maja 1945. bio je zatvoren u Dahau (broj 61185).Studije glume započeo je u Ljubljani, nastavio u Lenjingradu, a diplomirao na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu.Septembra 1948. angažovan je u Jugoslovenskom dramskom pozorištu, čiji je član ostao do prevremene penzije (boračke). U tom teatru je i diplomirao 1952. ulogom Marčbenksa u “Kandidi” Dž. B. Šoa.Od velikog broja uloga ostvarenih na matičnoj sceni izdvajaju se: Franc (Kralj Betajnove I. Cankara), Hemon (Antigona Sofokla), Marčbenks (Kandida B. Šoa), Hipolit (Fedra Rasina), Don Jere (Glorija R. Marinkovića), Tužilac (Braća Karamazovi F. M. Dostojevskog), Fokland (Suparnici Šeridana), Gospar Miho, Marko pl. Tudizip (Dubrovačka trilogija I. Vojnovića), Franc (Zatočenici iz Altone Ž. P. Sartra), Toant (Ifigenija na Tauridi V. Getea), Robespjer (Dantova smrt G. Bihnera), Don Kihot (Maskerata M. Krleže), Križovec (U agoniji M. Krleže), Ivanov (Ivanov A. Čehova), Petar Ivanovič (Obična priča Gončarova), Henri Higins (Pigmalion B. Šoa), Hamlet (Hamlet V. Šekspira), Berkutov (Vuci i ovce A. Ostrovskog), Jago (Otelo V. Šekspira). Kao glumac, gostovao je na scenama Narodnog pozorišta u Beogradu, Ateljea 212, Beogradskog dramskog pozorišta, Teatra poezije, Narodnog gledališča iz Maribora, užičkog Narodnog pozorišta i na Dubrovačkim letnjim igrama. Pored pozorišnih predstava, njegov raskošni glumački talenat blistao je i sa filmskog platna, od prve uloge u filmu Čudotvorni mač iz 1950, do filma Bolje od bekstva iz 1993. ostvario je ukupno četrdeset uloga, među kojima su i one u filmovima Pet minuta raja, Vratiću se, Rondo, Memento, Putovanje na mjesto nesreće, Parlog, Idealist, Povratak otpisanih, Okupacija u 26 slika, Novinar. Za TV je ostvario nebrojene kreacije u emisijama dramskog, igranog, obrazovnog, dokumentarnog programa. Karakteristični glas i besprekorna dikcija činili su Žigona i izuzetnim radio-glumcem; od 1957. do 1994. bio je jedan od stožera Dramskog programa Radio Beograda. Pozorišnom režijom se bavio još od 1954, kada je u Mostaru režirao komad Draga Rut. Usledile su brojne režije u beogradskim pozorištima (Narodno pozorište, JDP, Akademsko pozorište, Teatar poezije...), kao i u Novom Sadu, Vršcu, Somboru, Banja Luci, Dubrovniku, Bitoli, Zenici, Zaječaru, Kragujevcu, Ljubljani... Svojim režijama ostavio je traga i u Rusiji: u Malom teatru u Moskvi postavio je Krležinu Agoniju 1979, a u Boljšom dramatičeskom teatru u Lenjingradu Nušićevu Ožalošćenu porodicu. Za sobom je ostavio i veliki broj adaptacija značajnih literarnih dela za potrebe pozorišta, radija i televizije; objavio je tri knjige: ”Stevo Žigon – Hronika”, ”Monolog o pozorištu” i ”Dramatizacije i adaptacije”, a pripremao je i četvrtu. Svoje veliko pozorišno znanje prenosio je i mlađim generacijama. Među nagradama i priznanjima koje je dobio za svoj umetnički opus, izdvajaju se Orden rada sa zlatnim vencem, Sedmojulska nagrada, Zlatna arena na Festivalu u Puli, Statueta ”Joakim Vujić”, Nagrada ”Bojan Stupica”, Plaketa moskovskog Malog teatra, Plaketa JDP, Plaketa Narodnog pozorišta u Beogradu, Medalja počasnog građanina Rusije, Zlatna medalja 'Nikolaj Mordvinov' za doprinos razvoju pozorišne umetnosti, Gran pri Festivala 'Zlatni vitez' u Moskvi... Savez dramskih umetnika Srbije i Muzej pozorišne umetnosti Srbije dodelili su mu najveće glumačko priznanje, Dobričin prsten, 2002. Stevo Žigon, biće sahranjen 30. decembra u 14 časova u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu, nakon čega će, u 16 časova, biti održana komemoracija na Velikoj sceni Narodnog pozorišta.